Αρχική

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ?Μητρ. Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος σε ραδ. Εκπομπή «Επερώτησον τον πατέρα σου» για την υπακοή στην Εκκλησία – 4/4/2020

Σχολιάστε

 

Ερώτημα ακροατή: Η υπακοή είναι πιο πάνω από την ομολογία της πίστης μας; Ας πούμε, εάν βγει τώρα διάταγμα την Μεγάλη Εβδομάδα να παραμείνουν κλειστές οι εκκλησίες, εμείς γιατί να κάμνουμε υπακοή και να μην διαμαρτυρηθούμε και να ομολογήσουμε την πίστη μας;

Πανιερώτατος: Κοίταξε, η υπακοή είναι πάνω από όλα. Και εάν διαβάσεις τους λόγους του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, του μεγάλου αυτού σύγχρονου αγίου, θα δεις ότι η υπακοή είναι πάνω απ΄όλα. Πάνω απ΄ όλα είναι η υπακοή, διότι η υπακοή σημαίνει ταπείνωση. Ακόμη και πάνω από το μαρτύριο. Δηλαδή, εάν ένας άνθρωπος του πει ο πνευματικός του: «Δεν έχεις ευλογία, να μαρτυρήσεις» και πάει και μαρτυρήσει, αυτό είναι παρακοή, δεν είναι κατά Θεόν. Και συνήθως δεν θα έχει καλόν αποτέλεσμα. Γι’ αυτό, μην γινόμαστε από μόνοι μας ομολογητές και μάρτυρες, αλλά μόνο μέσα από την εκκλησία, μόνο μέσα από την υπακοή της εκκλησίας. Βλέπετε ότι υπήρχαν και τους πρώτους αιώνες κάποιοι χριστιανοί, οι οποίοι από μόνοι τους εισπηδούσαν στο μαρτύριο και επήγαιναν και έλεγαν: «Είμαστε χριστιανοί!» και η εκκλησία είπε ότι: «Δεν είναι καλό αυτό το πράγμα! Εάν σας ρωτούν θα απαντάτε -Ναι, είμαστε χριστιανοί! Εάν δεν σας ρωτούν όμως, μην πηγαίνετε από μόνοι σας και γίνεστε μάρτυρες, τάχα για να γίνετε μάρτυρες». Και η εκκλησία δεν δέχτηκε τους εισπηδώντες εις το μαρτύριο από μόνους τους. Στην αρχή το ανέχτηκε, αλλά μετά το έκοψε και οι χριστιανοί κάμαν υπακοή. Και μάλιστα οι Άγιοι Πατέρες το εφύλαξαν με μεγάλην ακρίβεια. Γι’ αυτό δεν είναι ακίνδυνο, το να αποφασίζουμε μόνοι μας ότι αυτό είναι ομολογία, ότι αυτό είναι μαρτύριο και πρέπει να το κάμνουμε. Εάν είναι ώρα μαρτυρίου η εκκλησία θα μας πει: «Μείνετε σταθεροί αδελφοί μου, έστω κι αν χάσετε την ζωή σας»! Εάν είναι ώρα ομολογίας, η εκκλησία, θα μας πει να ομολογήσουμε, αλλά εάν είναι ώρα υπομονής και ταπείνωσης, η εκκλησία θα μας πει τι θα κάνουμε. Έχει μεγάλην ασφάλεια η υπακοή. Η ανυπακοή είναι επικίνδυνη, θα φέρει κακά αποτελέσματα. Σίγουρα, να διαμαρτυρηθείτε, μπορείτε να το κάνετε. Να πείτε την άποψή σας στο κράτος, στην πολιτεία. Ζούμε σε μία δημοκρατική χώρα, αλλά σίγουρα μην παρακούετε στην εκκλησία, γιατί είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Πολλοί που παράκουσαν στην εκκλησία και για καθαρά σωστούς λόγους στο τέλος πλανήθηκαν. «Μείνε στην εκκλησία», λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «καλύτερα να πλανάσαι μαζί με την εκκλησία, παρά να κάμνεις το σωστό και να ‘σαι εκτός εκκλησίας»!

Παράκληση στον Άγιο Χαράλαμπο για το λοιμό για να έχουμε υλικό και να εντείνουμε τις προσευχές τι δύσκολες μέρες που περνάμε. Ηχογραφήθηκε από την Ενορία μας .

Σχολιάστε

ΑΠΟΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ (ΒΙΝΤΕΟ)

Σχολιάστε

Κάντε κλίκ στον παρακάτω σύνδεσμο γιανα δείτε το βίντεο της  Πανηγυρεως του Ναού μας

https://inaap.wordpress.com/wp-login.php

Βίος και πολιτεία του οσίου και  θεοφόρου πατρός ημών  Ιακώβου του εν Ευβοία .

Σχολιάστε

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης  αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του μοναχικού χώρου στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα. Ξεχώρισε για τον ασκητικό οσιακό του βίο, καθώς και για τα χαρίσματα τα οποία ανέπτυξε και τα οποία τον κατατάσσουν στις σύγχρονες μορφές αγιότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στο Λιβίσι της Μικράς Ασίας στις 5 Νοεμβρίου του 1920. Ήταν μέλος χριστιανικής οικογένειας (η μητέρα του είχε γεννήσει 9 παιδιά, αλλά από τις κακουχίες είχαν επιζήσει μόλις τα τρία), που στα παιδικά του χρόνια έζησε τον ξεριζωμό των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος Άμφισσας, όπου οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν πολύ δύσκολες, κυριολεκτικά στα όρια της ανέχειας. Το 1925 η οικογένειά του μετακινήθηκε στα Φάρακλα της βόρειας Εύβοιας. Εκεί ο Γέροντας Ιάκωβος, διδάχτηκε τα θύραθεν και εκκλησιαστικά γράμματα, στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του χωριού. Περισσότερα

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΙΕΡΕΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ Α.Τ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ

Σχολιάστε

 

Μιά όμορφη συνάντηση συνεργασία έγινε χθες το πρωί στο Αρχονταρίκι της ενορίας μας με τον διοικητή του Α.Τ Ωραιοκάστρου , συνεργάτες του και τους Ιερείς του Δήμου μας για θέματα ασφαλείας και εθυμοτυπίας .

Τους ευχαριστούμε θερμά και ευχόμαστε σύντομα όπως είπαμε και παλι μαζί για να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια που άρχισε .

Σχολιάστε

13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΓΙΟΡΤΗ: ΑΓΙΑ ΧΡΥΣΗ Η

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ – ΤΑ ΦΡΙΧΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΒΙΟΣ

Ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ( † 8 Μαΐου 1980)

Σχολιάστε

ΣÏεÏική εικÏναÎÏοÏέλεÏμα εικÏÎ½Î±Ï Î³Î¹Î± ÏÎ¹Î»Î¿Î¸ÎµÎ¿Ï Î¶ÎµÏβακοÏ
Ο Οσιος Φιλόθεος ο εν Πάρω, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Ζερβάκος, γεννήθηκε στους Μολάους της Λακωνίας το έτος 1884. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι πιστοί στον Θεό και ενάρετοι.
Από την παιδική του ηλικία φάνηκε μία έμφυτη κλίση του προς την Εκκλησία και ενας ιερός ζήλος τον διακατείχε. Εκκλησιαζόταν τακτικά, προσευχόταν κατά μόνας και μελετούσε τα ιερά κείμενα. Την Αγία Γραφή, τους Βίους των Αγίων και άλλα ψυχωφελή βιβλία τα οποία επίμονα αναζητούσε.
Οσο μεγάλωνε στην ηλικία, αυξανόταν και ο πόθος του να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Επειδή αγαπούσε τα γράμματα, οταν τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο, οι γονείς του τον εστειλαν στο Διδασκαλείο. Μετά την περάτωση των σπουδών του, διορίσθηκε διδάσκαλος στα δεκαεπτά του χρόνια. Αυτό ήταν αρκετά σημαντικό για την εποχή του. Ανταποκρινόταν μάλιστα πολύ καλά στα καθήκοντά του, οπως και σε ολη την μετέπειτα ζωή του στην οποία διακρίθηκε πάντα για το υψηλό αίσθημα ευθύνης πού τον συνείχε και την συνέπεια στις υποχρεώσεις του.
Όμως ο νεαρός Κωνσταντίνος, δεν δενόταν με τα πράγματα του κόσμου τούτου. Είχε άλλες επιθυμίες. Μέσα του δυνάμωνε όλο και περισσότερο ο πόθος για την αναχώρηση. Λαχταρούσε να μιμηθεί την ζωή των Αγγέλων, όσο γινόταν πιο σύντομα.
Όπως ήταν φυσικό, οι γονείς του τον αγαπούσαν και επιθυμούσαν να μείνει κοντά τους. Νόμιζαν πώς έπρεπε να αξιοποιήσει τις σπουδές του και να διαπρέψει στον κόσμο. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τον εμποδίσουν και να τον πείσουν ότι το μέλλον του θα ήταν λαμπρό στην κοινωνία.
Από την πρώτη στιγμή ο πονηρός τον πολέμησε με λύσσα. Ο Κωνσταντίνος προσπαθούσε να υπερνικά τις επιθέσεις του με προσευχές, νηστείες και αγρυπνίες. Διαρκώς έφερνε στον νου του τα παραδείγματα των Αγίων και ιδιαίτερα των μεγάλων Οσίων. Αναλογιζόταν τα αθέατα κάλλη του Παραδείσου και διαπίστωνε ότι δεν συγκρίνονταν με τις πρόσκαιρες ομορφιές του κόσμου τούτου. Ο θείος έρωτας νικούσε την φυσική αγάπη πού αισθανόταν για τους γονείς και τα αδέλφια του.
Πέρα από τον προσωπικό του αγώνα προσπάθησε να βρεί εναρέτους ανθρώπους και έμπειρους πνευματικούς ώστε να τον καθοδηγήσουν σωστά. Σε κάθε του απόφαση έπρεπε να είχε την σύμφωνη γνώμη του πνευματικού του.
Κάνοντας υπακοή υπηρέτησε πρώτα στον στρατό ως υπαξιωματικός. Υπηρετώντας την πατρίδα δεν αμέλησε καθόλου και τα προς τον Θεόν καθήκοντά του. Βρήκε τον τρόπο να συμμετέχει έντονα στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας. Είχε την μεγάλη ευλογία να βρεθεί κοντά στον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά. Στον Ναό του Προφήτου Ελισσαίου πήρε μέρος σε πολλές αγρυπνίες. Έψαλλε με τους πιστούς χριστιανούς και φημισμένους λογοτέχνες Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.
Όταν τελείωσε η υπηρεσία του στον επίγειο Βασιλέα, ήταν πιά ελεύθερος να υπηρετήσει τον Επουράνιο. Η απόφασή του να γίνει μοναχός ήταν πλέον αμετάκλητη. Ο Θεός έφερε τα βήματα του κοντά στον Άγιο Νεκτάριο. Ανοιξε την καρδιά του στον σοφό και διακριτικό ιεράρχη. Όπως ήταν φυσικό, ο Άγιος χάρηκε για την απόφασή του. Τον συμβούλεψε μάλιστα να αφιερωθεί στην ξακουστή Μονή Λογγοβάρδας. Ο Κωνσταντίνος φανέρωσε την έντονη επιθυμία του να μονάσει στο Άγιον Όρος. Ο Άγιος Νεκτάριος δεν του έκλεισε αυτό το δρόμο. Τον προειδοποίησε όμως, ότι όπου και να πάει, θα καταλήξει στην Λογγοβάρδα.
Προσπάθησε να μεταβεί στο «Περιβόλι της Παναγίας», μα στάθηκε αδύνατον. Βρέθηκε μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια. Κινδύνεψε η ζωή του από τους Τούρκους πού τότε κατείχαν την Θεσσαλονίκη. Σώθηκε κατόπιν θαυματουργικής επεμβάσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Έτσι κατάλαβε ότι το θέλημα του Θεού ήταν να μονάσει στην Λογγοβάρδα και όχι στον Αθωνα.
Η Ζωοδόχος Πηγή τον δέχθηκε στο ονομαστό Μοναστήρι της στην Πάρο. Έμεινε πολύ ικανοποιημένος από την αγάπη πού του έδειξαν οι Πατέρες και από την τάξη της μονής.
Το έτος 1907 έγινε μοναχός και ονομάσθηκε Φιλόθεος. Μετά από λίγο, κάνοντας υπακοή στον Γέροντά του, με φόβο και τρόμο δέχθηκε τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. Ως διάκονος αξιώθηκε να εκπληρώσει την έντονη επιθυμία του να προσκυνήσει στο Άγιον Όρος. Να έλθει σε ζωντανή επαφή με τους ιερούς εκείνους τόπους, στους οποίους αγωνίστηκαν μεγάλες μορφές του ορθόδοξου μοναχισμού. Τους υπέροχους αυτούς άνδρες ύμνησε επάξια ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης με τα εξής λόγια: «Ώ πληθύς οσίων ηγιασμένη, και πεποθημένη Θεώ! Ώ μελισσών θεοσύλλεκτε, ο εν οπαίς και σπηλαίοις του Όρους, καθάπερ εν σίμβλοις νοητοίς, το γλυκύτατον μέλι της ησυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ηδύσματα˙ Θεοτόκου εντρυφήματα˙ του Αθω καυχήματα˙ και της Οικουμένης σεμνολογήματα. Πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τάς ψυχάς ημών».
Το 1912 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ακολούθησε η χειροθεσία του σε πνευματικό και αρχιμανδρίτη. Προσπάθησε όσο μπορούσε να υπηρετήσει επάξια στο ιερό θυσιαστήριο. Ταυτόχρονα εξελίχθηκε σε έναν πολύ έμπειρο και φωτισμένο πνευματικό. Χιλιάδες ψυχές από ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα και από το εξωτερικό ακόμη, εμπιστεύθηκαν την σωτηρία τους στην διακριτική του καθοδήγηση, καθώς ενεργούσε με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.
Το 1924 τον αξίωσε ο Θεός να εκπληρώσει και έναν άλλο πόθο του. Προσκύνησε τους Αγίους Τόπους και το Θεοβάδιστο Όρος Σινά. Εκεί έζησε απερίγραπτες στιγμές και είχε ανεπανάληπτες εμπειρίες. Με πολύ δέος και ιερή συγκίνηση περπάτησε στα άγια μέρη όπου στάθηκαν τα άχραντα πόδια του Κυρίου. Αν ήταν δυνατόν θα έμενε για πάντα εκεί! Κοντά στον φρικτό Γολγοθά και στον Ζωοδόχο Τάφο του Λυτρωτή των ψυχών μας. Είναι πολύ συναρπαστικές οι περιγραφές πού με γλαφυρότατο ύφος εκθέτει στο βιβλίο πού δημοσίευσε μετά την περιήγησή του. Στο Όρος Σινά ασκήθηκαν κατά Θεόν μεγάλοι ησυχαστές και νηπτικοί Πατέρες της Εκκλησίας μας. Την θαυμαστή πολιτεία τους προσπάθησε να μιμηθεί στην μετέπειτα πορεία του, σύμφωνα με την προτροπή του Οσίου Ιωάννου, του Ηγουμένου της Ραϊθού: «Μιμησώμεθα τους πατέρας ημών μετά ποίας σκληραγωγίας και ησυχίας εκάθησαν ώδε».
Το 1930 κοιμήθηκε ο ηγούμενος της Μονής της Μετανοίας του και πολυσέβαστος Γέροντάς του Ιερόθεος Βοσυνιώτης. Με διαθήκη του τον όρισε διάδοχό του. Οι Πατέρες της Λογγοβάρδας με μεγάλη χαρά τον δέχθηκαν ως νέο τους ηγούμενο. Του έκαναν απεριόριστη υπακοή και με κάθε τρόπο του έδειχναν τον σεβασμό τους.
Όμως, η διοίκηση μιάς Μονής δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο κάθε ηγούμενος έχει πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει. Οι μοναχοί, όσο και να ασκούνται κατά Θεόν, δεν παύουν να έχουν μέσα τους τον παλαιό άνθρωπο. Ο σατανάς τους πολεμεί πολύ περισσότερο από τους κοσμικούς. Ο Οσιος Φιλόθεος συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Πικράθηκε και λυπήθηκε κατά την διάρκεια της διαποίμανσης της Μονής. Είδε μερικά από τα παιδιά του να φεύγουν. Αλλοι επειδή δεν άντεξαν το υγρό κλίμα της Λογγοβάρδας. Αλλοι γιατί δυσκολεύθηκαν να προσαρμοστούν στην ασκητική ζωή του Μοναστηριού. Κάποιοι ακολούθησαν το παλαιό εορτολόγιο και άλλοι έφυγαν για άλλους λόγους.
Δεν κάμφθηκε όμως από τις δυσκολίες. Βάδιζε σταθερά και αταλάντευτα ακολουθώντας την γραμμή των προκατόχων του και τηρώντας τις αρχές του αναγεννητικού κινήματος των Κολλυβάδων. Επί των ημερών του η Λογγοβάρδα αναδείχθηκε σε έναν φωτεινό φάρο της Ορθοδοξίας. Το Μοναστήρι συνέχισε το θαυμάσιο πνευματικό και κοινωνικό του έργο. Κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγησή του όλοι οι Πατέρες φρόντιζαν με επιμέλεια όσους ζητούσαν υλική και πνευματική ενίσχυση.
Παράλληλα με το έργο του ηγουμένου, ο Οσιος Φιλόθεος επιτελεί και ένα εξαιρετικό ιεραποστολικό έργο στον κόσμο. Κάνει πολλές και κοπιαστικές περιοδείες σε αρκετά μέρη της πατρίδας μας. Έχει την ευλογία να αποκτήσει πολλά και εκλεκτά πνευματικά παιδιά. Αρκετά από αυτά αναγεννώνται πνευματικά με τα φλογερά του κηρύγματα, καλλιεργούνται ψυχικά και αφιερώνονται στον μοναχισμό. Ο Οσιος Φιλόθεος διακόνησε με επιτυχία την Εκκλησία και το Έθνος μας.
Σε όλη του την ζωή βίαζε τον εαυτό του να κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Είχε το πολίτευμά του στον ουρανό. Μιμούμενος τους Αγίους αγωνιζόταν διά βίου για την νέκρωση των παθών. Θεωρούσε ότι ήταν ένας ταπεινός οδοιπόρος πού έσπευδε να φθάσει στο τέλος του δρόμου.
Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στην Ιερά Μονή Θαψανών στις 8 Μαΐου του έτους 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω της αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από την βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στον Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά και ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από την βαρύτητα του σώματος, μάς βοηθά πιο αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στον Κύριο του ουρανού και της γής για την σωτηρία μας.
Ο μεγάλος ασκητής και σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο χαρισματικός Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924 – 1994), πληροφορήθηκε από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο, την προς Κύριον εκδημία του Αγίου Γέροντος. Τον είδε με τα μάτια της ψυχής του να φεύγει από την ματαιότητα και να πορεύεται προς την αληθινή μας Πατρίδα. Το γεγονός αυτό, το έκανε γνωστό σε πνευματικό του παιδί, πού έτυχε να είναι κοντά του, λέγοντας :« Αυτή την στιγμή φεύγει για την αιωνιότητα ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος! ».
Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του κατά την τελετή των εγκαινίων του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αβάνας στην Κούβα ( 25 Ιανουαρίου 2004 ), τόνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έπαυσε ποτέ να αναδεικνύει Αγίους. Αφού ανέφερε αρκετά ονόματα Αγίων πού ανακηρύχθηκαν πρόσφατα, συνέχισε: «Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι τους οποίους το πλήρωμα της Εκκλησίας ομοφώνως αναγνωρίζει ως Αγίους, αν και επίσημος πράξις αναγνωρίσεως της Αγιότητος αυτών δεν έχει εισέτι εκδοθή, όπως οι Γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος και Εφραίμ, ο συμπατριώτης του Αγίου Νικολάου Ιάκωβος της Ευβοίας, ο Φιλόθεος Ζερβάκος και εί τις έτερος. Πέριξ των μορφών αυτών χιλιάδες ψυχαί ειρήνευσαν, εγλυκάνθησαν, εχαροποιήθησαν, εζωοποιήθησαν. Τα στοιχεία της φύσεως τους υπήκουον. Τα ζώα τους εσέβοντο. Οι πάντες και τα πάντα ένιωθαν την αγάπην των και την χάριν του εν αυτοίς κατοικούντος Αγίου Πνεύματος. Το βλέμμα των ήτο βλέμμα Χριστού. Αι χείρές των χείρες φιλανθρωπίας. Η καρδία των πλήρης θυσιαστικής αγάπης. Ο νους των ειρηνικός. Το φρόνημά των άγιον. Η καθημερινή ζωή των «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πολλοί οφείλουν εις τους γνησίους τούτους ανθρώπους του Θεού πολλά. Είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέται ημών. Η προσευχή των διεσκέδαζε βουλάς Εθνών, έφερε το έλεος και την βοήθειαν του Θεού εις τον κόσμον, εφυγάδευεν ακάθαρτα πνεύματα, αποκαθίστα την υγιείαν των ασθενούντων, έλυεν ανθρωπίνως άλυτα προβλήματα».
Τους Αγίους στην Ορθόδοξη Εκκλησία τους φανερώνει ο Θεός. Τα θαύματα πού γίνονται από τους Αγίους μας είναι ένδειξη ότι ο Θεός αναδεικνύει τους ανθρώπους εκείνους ως Αγίους. Μέχρι τώρα έχουμε αρκετά σημεία τα οποία αποκαλύπτουν την αγιότητα του Οσίου Φιλοθέου. Θαύματα τα οποία επιτελεί ο Θεός με την μεσολάβησή του. Πολλοί πιστοί τον επικαλούνται και ο Οσιος Φιλόθεος ανταποκρίνεται. Ευχόμαστε να έλθει σύντομα η λαμπρή ημέρα, πού η Εκκλησία μας θα διακηρύξει επίσημα την αγιότητά του. Αυτό πού είναι βέβαιο στις συνειδήσεις των πιστών, να γίνει και επίσημα δεκτό εις δόξαν του εν Τριάδι Θεού. Αμήν.

Διαμαρτυρία Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους για την αλλαγή φύλου

Σχολιάστε

Ύστατη έκκληση της Ιεράς Συνόδου στο σύνολο του πολιτικού κόσμου να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του και να αποσύρει το Νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Σχολιάστε

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος παρακολουθεί με προσοχή την ως μη ώφειλε έντονη συζήτηση επί του Νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Προς τούτο κατέθεσε τις απόψεις της στη γενομένη ανοιχτή διαβούλευση, παρέστη δι’ εκπροσώπου της στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή και προέβη στα διαβήματα που της αναλογούν αρμοδίως.
Ως ύστατη όμως κίνηση αγάπης προς τον λαό μας και εν όψει της επικειμένης συζήτησής του στην ολομέλεια της Βουλής, επαναλαμβάνει τις βασικές της θέσεις: Περισσότερα

Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου καταδικάζει το νομοσχέδιο για την ταυτότητα του φύλου

Σχολιάστε

Η Επιτροπή Βιοηθικής της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος καταδικάζει την νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης να καταθέσει στις 18/09/2017 προς ψήφιση το ν/σ για την ταυτότητα φύλου.

Μεταξύ άλλων η Επιτροπή αναφέρει «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΕΚΤΟ, πρόκειται για νόμο που επιτρέπει στην ουσία χωρίς προϋποθέσεις, τη μεταβολή φύλου με βάση τη βούληση του προσώπου και ανεξάρτητα από το βιολογικό του φύλο…».

Υπενθυμίζεται ότι στην Ταυτότητα Φύλου αντέδρασαν η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών , πλήθος πολιτών, Δήμων, φορέων κλπ με αφορμή την Θεματική Εβδομάδα 2016-17 του Υπουργείου Παιδείας στα Γυμνάσια που περιελάμβανε το αντίστοιχο θέμα (http://thriskeftika.blogspot.gr/search/label/ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ) , με αποτέλεσμα γονείς να οδηγηθούν σε Δηλώσεις Απαλλαγής των παιδιών τους από αυτόν το θεματικό άξονα.

Εξ΄ άλλου ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.Ιερώνυμος σε χαιρετισμό του στην Ημερίδα για την Ταυτότητα φύλλου που έγινε στο Πολεμικό Μουσείο στις 28/5/2017 υποστήριξε ότι :

«Κάθε παρέκκλιση από τους όρους της Δημιουργίας πλήττει τον άνθρωπο όχι μόνον ηθικά, αλλά οντολογικά επίσης. Ο άνθρωπος εχθρεύεται τον Θεό, και αυτό τον καθιστά στην πραγματικότητα “λιγότερο άνθρωπο, τραυματισμένο άνθρωπο”.
(…) Η διαβούλευση και η πιθανή νομοθέτηση της δυνατότητας προσδιορισμού του φύλου, ανεξαρτήτως των σωματικών δεδομένων, προ­βάλλει και στην πατρίδα μας τελευταία ως ένα από τα επιτεύγματα της νεωτερικότητας.

Και είναι απορίας άξιον πως άνθρωποι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, οι οποίοι κατηγορούν την Εκκλησία για απαξίωση και υποτίμηση της σωματικότητας στον άνθρωπο, πρεσβεύουν έναν ανθρώπινο “εαυτό” ανεξάρτητο από το σώμα. Πρόκειται για παρωχημένο δυισμό ενδεδυμένο με σύγχρονη ευτέλεια».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο – κόλαφο το κείμενο της Επιτροπή Βιοηθικής της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, που αποτελείται καί συνεργάζεται με κορυφαίους στον κόσμο ερευνητές:

Γενικές παρατηρήσεις
Κατά το ισχύον σύστημα, το φύλο καθορίζεται με βάση τα εξωτερικά γεννητικά όργανα και στη συνέχεια, η κατάταξη σε ανδρικό ή γυναικείο φύλο αναγράφεται στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του νεογνού. Το φύλο, ως σημαντικό στοιχείο εξατομικεύσεως του ανθρώπου, διέπεται από την αρχή της μη ελεύθερης επιλογής, της σταθερότητας και της μη μεταβλητότητας.
Για παράδειγμα, η επιλογή φύλου στην εξωσωματική γονιμοποίηση δεν επιτρέπεται παρά μόνον για να αποφευχθεί κληρονομική ασθένεια που συνδέεται με το φύλο (ΑΚ 1455 § 2). Έτσι το φύλο ούτε επιλέγεται ελεύθερα, ούτε και μεταβάλλεται ελεύθερα. Κατ’ εξαίρεση, το ελληνικό δίκαιο μνημονεύει τον όρο “αλλαγή φύλου” στο ν. 344/1976, άρθρ. 14 (Μεταβολαί στοιχείων ληξιαρχικών πράξεων) και στο άρθρ. 11 § 3 (ενημέρωση ασθενούς) ν. 3418/2005 που είναι ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας. Για την αλλαγή δεν χρειαζόταν ποτέ κάποια δικαστική άδεια, αλλά το δικαστήριο εκαλείτο να κρίνει αν δικαιολογείται για πολύ σοβαρούς λόγους η μεταβολή της ληξιαρχικής πράξης γεννήσεως. Ούτε επιβάλλεται οπωσδήποτε να προηγηθεί κάποια χειρουργική επέμβαση ή ιατρική θεραπεία. Επομένως δεν φαίνεται απαραίτητο ένα νέο νομοθέτημα. Διαβάστε στο κείμενο που ακολουθεί την ξεκάθαρη θέση της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος:

Ειδικές παρατηρήσεις

Το άρθρο 1 του Σχεδίου Νόμου (στο εξής: ΣχΝ), αναγορεύει την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου σε στοιχείο της προσωπικότητας του προσώπου και προβλέπει ότι το πρόσωπο έχει δικαίωμα στο σεβασμό της προσωπικότητάς του με βάση τα χαρακτηριστικά του φύλου του. Το άρθρο 2 περιέχει στην § 1 ορισμό της ταυτότητας φύλου και τονίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο το άτομο βιώνει το φύλο του μπορεί να είναι διαφορετικός από το βιολογικό (καταχωρισμένο) φύλο. Στην § 2 του ίδιου άρθρου περιγράφονται τα χαρακτηριστικά φύλου με βάση σωματικά χαρακτηριστικά.

Δηλαδή το άτομο που έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, όπως την αισθάνεται και είναι ανεξάρτητη από το βιολογικό φύλο, έχει δικαίωμα σεβασμού της προσωπικότητάς του με βάση χαρακτηριστικά φύλου που συνδέονται με πρωτογενή και δευτερογενή σωματικά χαρακτηριστικά. Αυτό προξενεί σύγχυση, διότι αναφέρεται και πάλι στο βιολογικό φύλο. Αφενός υπάρχει δικαίωμα αναγνώρισης μιας ταυτότητας, κατά βούληση και αφετέρου τα χαρακτηριστικά φύλου που δικαιολογούν τον σεβασμό είναι μόνον βιολογικά. Είναι φανερό ότι φύλο χωρίς αναφορά σε βιολογικά γνωρίσματα δεν υπάρχει.

Από το άρθρο 3 προκύπτει ότι στην ουσία δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την αλλαγή ή διόρθωση του φύλου, εκτός από το να είναι το άτομο ενήλικο (ορθώς) και άγαμο. Πρέπει βεβαίως να συντρέχει ασυμφωνία ταυτότητας και καταχωρισμένου φύλου, ώστε αυτό να συμφωνεί στη βούληση, στην προσωπική αίσθηση του σώματος και στην εξωτερική εικόνα, που δεν αποκλείεται όμως να βρίσκονται σε διάσταση και μεταξύ τους. Δεν απαιτείται ούτε ψυχιατρική εξέταση ούτε πάροδος ορισμένου χρόνου ασυμφωνίας. Από το ένα άκρο, να απαιτείται οπωσδήποτε να έχει προηγηθεί ιατρική επέμβαση, φθάνουμε στο άλλο άκρο, να μην απαιτείται τίποτε. Ας σημειωθεί ότι και το ΕΔΔΑ δέχεται ως νόμιμη την προϋπόθεση ιατρικής διάγνωσης.

Ως προς το γάμο, ορθώς απαιτείται να μην υφίσταται, διότι και αν υφίστατο, θα εθεωρείτο ανυπόστατος μετά την μεταβολή, αφού θα επρόκειτο για γάμο μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου. Έγγαμος δεν μπορεί να ζητήσει διόρθωση φύλου. Δεν απαγορεύεται όμως να συνάψει γάμο ο άγαμος, εάν διορθώσει το φύλο του. Αυτό οδηγεί στην ουσία στη σύναψη γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, δηλ. στην καταστρατήγηση των προϋποθέσεων του γάμου. Εκτός των άλλων δημιουργεί δισεπίλυτα προβλήματα ως προς την απόκτηση τέκνων.

Στο άρθρο 4 ΣχΝ, προβλέπεται ότι η διόρθωση γίνεται με δικαστική απόφαση κατά την εκούσια δικαιοδοσία. Είναι θετικό ότι ακολουθείται η δικαστική οδός, αυτό όμως αναιρείται στην ουσία, επειδή ο δικαστής περιορίζεται στο να δέχεται τη δήλωση του ανθρώπου που επιθυμεί να μεταβάλει φύλο, χωρίς να ελέγχει αν είναι δικαιολογημένη η αλλαγή ή έστω σοβαρή η απόφαση του αιτούντος. Με τη δικαστική απόφαση η οποία έχει άμεση ισχύ, θα διορθωθεί η ληξιαρχική πράξη γεννήσεως, χωρίς να μνημονεύεται η δικαστική απόφαση και θα συμμορφώνονται οι υπηρεσίες στις οποίες θα χρησιμοποιείται, χωρίς αντιρρήσεις. Αυτό είναι επικίνδυνο, διότι πλήττεται η ασφάλεια δικαίου και η βεβαιότητα ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Είναι αυτονόητο ότι μια υπηρεσία πρέπει να ελέγχει μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος ή πρόκειται για άλλο πρόσωπο.

Στο άρθρο 4 § 4, προβλέπεται η μεταβολή μόνον μια φορά. Δηλαδή το ίδιο δικαστήριο θα έλθει και θα αποφανθεί ότι το πρόσωπο αισθάνεται πάλι όπως το φύλο που εγκατέλειψε και στο οποίο θέλει να επανέλθει. Αυτό πλήττει την αξιοπιστία του προσώπου, αλλά και το κύρος του δικαστηρίου. Αφού όμως στη νέα ληξιαρχική πράξη δεν επιτρέπεται να καταγραφεί η μεταβολή, το δικαστήριο δεν θα μπορεί να ελέγχει ότι έχει γίνει ήδη μεταβολή και πιθανόν να πιστεύει ότι η αιτούμενη μεταβολή είναι η μεταβολή για πρώτη φορά.

Κατά το άρθρο 5, η διόρθωση του φύλου ισχύει έναντι όλων από την καταχώριση στο ληξιαρχείο. Εξακολουθούν να υφίστανται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που είχαν δημιουργηθεί πριν από την αλλαγή. Επίσης κατά το επόμενο άρθρο 6, καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να τηρηθεί η μυστικότητα. Η μυστικότητα όμως αυτή δεν είναι δυνατή, διότι θα χρειασθεί να επιβεβαιώνεται κάθε φορά η ταυτοπροσωπία του προσώπου. Εκτός των άλλων θα δημιουργούνται κίνδυνοι αποφυγής εκπληρώσεως των υποχρεώσεων ή διαφυγής και τραυματίζεται πάλι η ασφάλεια των συναλλαγών.
Κατά το άρθρο 5 § 2, αν ο φορέας έχει τέκνα, δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις από τη γονική μέριμνα και δεν επέρχεται μεταβολή στη ληξιαρχική πράξη γέννησης των τέκνων. Δηλαδή θα εξακολουθεί να γράφεται το ίδιο πρόσωπο ως πατέρας ή ως μητέρα.

Άρα το πρόσωπο θα εγγράφεται αλλιώς στη δική του ληξιαρχική πράξη, δηλ. με το διορθωμένο φύλο, και αλλιώς στη ληξιαρχική πράξη του τέκνου, όπου θα διατηρείται το καταχωρισμένο φύλο. Αυτό θα δημιουργεί σύγχυση και φανερώνει ένα από τα πολλά αδιέξοδα στα οποία οδηγεί το ΣχΝ, διότι ούτε και το αντίθετο ενδείκνυται, δηλ. να μεταβληθεί και η ληξιαρχική πράξη του τέκνου. Ακόμη, η μη μεταβολή στη γονική μέριμνα, σημαίνει ότι το τέκνο θα εξακολουθεί να διαβιώνει ή να επικοινωνεί με πρόσωπο το οποίο μετέβαλε φύλο, αλλά εξακολουθεί απέναντι στο τέκνο να επιτελεί το πριν από τη μεταβολή γονεϊκό πρότυπο. Και τα δύο παραδείγματα δεν συνάδουν με το συμφέρον του τέκνου.

Κατά το άρθρο 7 § 1 ΣχΝ, η απόφαση διορθώσεως φύλου αρκεί να είναι οριστική και τροποποιείται ο νόμος των ληξιαρχικών πράξεων, κατά τον οποίο (ν. 344/1976, άρθρ. 13 § 1), απαιτείται τελεσίδικη δικαστική απόφαση για μια μεταβολή. Εάν το φύλο μεταβάλλεται με απλώς οριστική απόφαση, στην ουσία ακυρώνονται τα ένδικα μέσα εναντίον μιας τόσο σοβαρής αποφάσεως.

Συγκριτικό Δίκαιο
«Στην Αγγλία ο Νόμος του 2004 προβλέπει ότι ένας ειδικός γιατρός ή ένας ειδικός ψυχολόγος, όπως επίσης και ένας δεύτερος γιατρός, οφείλουν να βεβαιώσουν την ύπαρξη μιας «επίμονης δυσφορίας φύλου». Εν συνεχεία μια Επιτροπή Ειδικών, αποτελούμενη από γιατρούς και νομικούς αποφασίζει αν θα επιτρέψει την αλλαγή της προσωπικής καταστάσεως μετά από μελέτη του φακέλου.

Στην Ισπανία ο Νόμος του 2007 προβλέπει ότι ο γιατρός πρέπει να βεβαιώσει ότι ο αιτών/ η αιτούσα έχει ψυχιατρική παρακολούθηση για δύο έτη και έχει υποβληθεί σε ορμονολογική θεραπεία.
Σχετικοί Νόμοι υπάρχουν στην Πορτογαλία, στο Καντόνι της Ζυρίχης και στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από το 2011.

Ο προηγούμενος Γερμανικός Νόμος του 1980 προϋπέθετε εγχείρηση για την διαδικασία αλλαγής φύλου. Η σχετική διάταξη κρίθηκε ως αντισυνταγματική, δηλαδή ως αντικείμενη στην αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην αρχή της ελεύθερης ανάπτυξης προσωπικότητας».

Συμπέρασμα
Το ΣχΝ αναγνωρίζει τη μεταβολή φύλου με βάση τη βούληση του προσώπου και ανεξάρτητα από το βιολογικό του φύλο, στην ουσία χωρίς προϋποθέσεις. Με βάση τις γενικές και ειδικές παρατηρήσεις που προηγήθηκαν, δεν μπορεί να γίνει δεκτό

ΠΕΘ: »Ο Υπουργός Παιδείας ψεύδεται και εμπαίζει τον ελληνικό λαό για τα Θρησκευτικά»

Σχολιάστε

Σε πρόσφατη συνέντευξη του(29/9/2017), ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, κ. Γαβρόγλου, δήλωσε για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών, ότι «Στο βιβλίο έχουν γίνει αλλαγές, μετά από συζητήσεις με την Εκκλησία οι οποίες και τις δέχθηκε.

Έχουμε φθάσει σε ένα σημείο συνύπαρξης παρά τις διαφορές μας» (sic!). Σε περίπτωση που η μεταφορά στον τύπο της συνέντευξης του κ. Υπουργού είναι ορθή, οφείλουμε, κατ΄ αρχάς, να εκφράσουμε τη θλίψη μας για τα γραμματικά σφάλματα και την κακή χρήση της ελληνικής(sic!).

Επί της ουσίας, εκφράζουμε την αγανάκτησή μας για τον τρόπο με τον οποίο ο Υπουργός συμπεριφέρεται στον ελληνικό λαό, παραπλανώντας τον με ασύστολα ψεύδη.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, αναφέρουμε τα εξής: Στις 27 Ιουνίου 2017, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε έκτακτη Συνεδρίασή της για το μάθημα των Θρησκευτικών, αποφάσισε τη συνέχιση του διαλόγου με το Υπουργείο. Το ανακοινωθέν της Ιεραρχίας κατέληγε, αναφέροντας επί λέξει ότι: «Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας, αφού ενημερώθηκε περί των αποτελεσμάτων του διαλόγου μεταξύ της Τριμελούς εξ Αρχιερέων Επιτροπής και της Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας, αποφάσισε την συνέχιση του διαλόγου υπό της ιδίας Επιτροπής διά την παρακολούθηση του υλικού των νέων βιβλίων πριν αυτά τυπωθούν».

Επομένως, η Εκκλησία ενημερώθηκε για τα αποτελέσματα του διαλόγου δεν αποφάσισε υπέρ των νέων Προγραμμάτων!

Μήπως, ο Υπουργός Παιδείας έχει δυσκολίες στην ελληνική γλώσσα και δεν κατανοεί ότι διαφορετικό είναι το εννοιολογικό περιεχόμενο της λέξης «ενημερώθηκε» και διαφορετικό της λέξης «αποφάσισε»; Αν κατανοεί τις διαφορές, αλλά επιμένει να διαστρεβλώνει όσα αποφασίστηκαν από την Εκκλησία, τότε παραπλανά σκοπίμως τον ελληνικό λαό και προκαλεί με σκαιό τρόπο την Εκκλησία.

Σε κάθε περίπτωση, μετά και από αυτές τις δηλώσεις του κ. Υπουργού αλλά και τις διαμαρτυρίες των γονέων, οι θεολόγοι, οι γονείς και όλος ο ελληνικός λαός, αναμένουν την απάντηση της Εκκλησίας, για το αν ισχύουν όσα της καταμαρτυρεί ο κ. Υπουργός. Αν πάλι δεν ισχύουν, αυτά που διαδίδει ο κ. Υπουργός, τότε αυτός διαδίδει ψευδείς ειδήσεις σε βάρος της Εκκλησίας, υποκαθιστώντας το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Συνόδου και ενεργώντας, κυριολεκτικά, ως εκπρόσωπός της. Δεν είναι δυνατόν για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, που αφορά τη χριστιανική αγωγή των ορθοδόξων νέων να αισθάνονται οι γονείς αφενός την πνευματική διάβρωση και αποδόμηση που επιχειρεί η πολιτεία σε βάρος των παιδιών τους και, αφετέρου, την πνευματική σιωπή και ουδετερότητα της μητέρας Εκκλησίας.
***
Στην ίδια συνέντευξη ο κ. Γαβρόγλου απαξίωσε τις αντιδράσεις των γονέων που επιστρέφουν τα βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία ή ζητούν την απαλλαγή των παιδιών τους από τις συγκεκριμένες πολυθρησκειακές διδακτικές ενότητες, χαρακτηρίζοντας «μεμονωμένες» τις όποιες αντιδράσεις και, κατά συνέπεια, θεωρώντας το θέμα ότι «δεν αξίζει καν να το σχολιάσουμε».

Ο κ. Υπουργός προφανώς δεν έχει αντιληφθεί το μέγεθος των αντιδράσεων, των εκπαιδευτικών που διδάσκουν το μάθημα και του λαού, που σιγά – σιγά καταλαβαίνει τι προωθείται μέσα από αυτά τα Προγράμματα.

Ωστόσο ο κ. Γαβρόγλου οφείλει να αντιμετωπίσει το θέμα, με την ανάλογη σοβαρότητα που αυτό έχει και να απαντήσει ή μάλλον να απολογηθεί υπεύθυνα στους γονείς και σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό για τα παρακάτω:

Γιατί το Υπουργείο του έχει πάρει απόφαση και επιτρέπει σε μειονοτικές ομάδες, όπως, για παράδειγμα, εκείνες των Μουσουλμάνων, των Ρωμαιοκαθολικών ή των Εβραίων μαθητών να διδάσκονται στα σχολεία τους αμιγώς, ως θρησκευτικά, μόνον τη δική τους πίστη και οι ορθόδοξοι μαθητές που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα του μαθητικού πληθυσμού να έχουν αυτή την άνιση και αντισυνταγματική μεταχείριση, δηλαδή να διδάσκονται, όχι τη δική τους πίστη, αλλά όλες τις θρησκείες και μάλιστα πολτοποιημένες στις ίδιες ενότητες;

Έχει το δικαίωμα, ως Υπουργός, με μια υπουργική Απόφαση, που αφορά τα Προγράμματα ή τα Βιβλία των Θρησκευτικών, να παραβιάζει και στην ουσία καταργεί το Σύνταγμα(άρθρο 16 παρ. 2), την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου και τον -σε εφαρμογή του Συντάγματος ισχύοντα- εκπαιδευτικό νόμο 1566/1985 ο οποίος, μάλιστα, προβλέπει ότι η παιδεία υποβοηθά τους μαθητές «να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης»;

Έχει το δικαίωμα, ως Υπουργός, να αγνοεί το ευρωπαϊκό δίκαιο και να μην λαμβάνει υπόψη την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της 20ής Ιουλ. 2007 (υπόθεση Folgero κατά Νορβηγίας), η οποία καταδικάζει τη Νορβηγία, διότι εισήγαγε στα δημόσια σχολεία ύλη μαθήματος θρησκευτικών, όμοια με την του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας, δηλαδή ύλη πολυθρησκευτική;

Γιατί παραβιάζει εν γνώσει του, με το νέο πολυθρησκειακό Πρόγραμμα και τους φακέλους για το μάθημα των Θρησκευτικών το άρθρο 2 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο επιβάλλει στα Ευρωπαϊκά Κράτη την υποχρέωση να εισάγουν ύλη μαθήματος Θρησκευτικών, σύμφωνη προς τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις των γονέων;

Γιατί προκαλεί τη συνείδηση των ορθοδόξων γονέων, οι οποίοι, ως μέλη της επικρατούσας στη χώρα μας Ορθόδοξης Εκκλησίας, γνωρίζουν καλώς ότι η Ορθόδοξη Πίστη ορίζει σαφώς το περιεχόμενό της και κάθε τι αλλότριο αυτής της πίστης είναι αντίθετο με την πίστη των παιδιών τους, διότι, ιδιαίτερα για την ηλικία και την κρίση που διαθέτουν, εγκυμονεί τον κίνδυνο άρνησης της οικείας πίστεως και προσχώρησης σε άλλη δοξασία;

Σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει την αλήθεια, και από την Πολιτεία και από την Εκκλησία του!

Πηγή Ρομφαία.

Βίος του Οσίου πατρός ημών Ισαάκ του Σύρου 

Σχολιάστε

Ο όσιος πατήρ ημών Ισαάκ, ο μέγας και θαυμαστός στην αρετή, ο ουρανοπολίτης αυτός άνθρωπος και επίγειος άγγελος, του θαυμάσιου εκείνου Αβραάμ όχι υιός, αλλά γνήσιος απόγονος, υπήρχε το μεν γένος Σύρος, γεννήθηκε δε κατά άλλους στην Νινευή πόλιν της Μεσοποταμίας, κατ’ άλλους γεννήθηκε και ανατράφηκε και μεγάλωσε σε κάποια κωμόπολη, όχι μακριά της Εδέσσης, πόλεως της Συρίας.
Ποίοι υπήρξαν οι γονείς τούτου του μακαρίου πατρός και ποίας καταστάσεως άνθρωποι ήσαν και πώς λεγόντουσαν, είναι άγνωστο.
Γνωρίζομε όμως, ότι ο θείος ούτος πατήρ στην ακμή της ηλικίας του απαρνήθηκε τον κόσμο και τα εν τω κόσμο απήλθε μετά του αυτάδελφού του σε κοινόβιο, στα μέρη εκείνα του αγίου μάρτυρος Ματθαίου καλούμενο, οπού και άλλοι πολλοί τότε ασκούσαν την εν σώματι Αγγελική πολιτεία.
Αφού ντύθηκε το αγγελικό σχήμα και τον τρόπον και τον βίον και γυμνάστηκε στους ασκητικούς αγώνας και πόνους και κορέστηκε εκ του γάλακτος της πρακτικής αρετής και αφού με ικανό τρόπο κατεκοίμησε τα άταχτα της σάρκας πάθη και την σάρκα καθυπέταξε στο πνεύματι, πεθύμησε την στερεά της βαθυτέρας θεωρίας του πνεύματος τροφή.
Και αμέσως έφυγε από το κοινόβιο και από όλη εκείνη της ιερά αδελφότητα και δρομαίος ήλθε ως διψασμένο ελάφι στις πηγές των υδάτων σε ερημικό τόπον, μακριά του κόσμου και της συναναστροφής των πολλών, κατοίκησε εντός μεμονωμένου κελιού, μόνος μόνω τω Θεώ και τω εαυτού πνεύματι ασχολούμενος.

Ο δε αυτάδελφος, όταν ανέλαβε την ηγουμενία του κοινοβίου, έγραφε επανειλημμένως προς αυτόν και τον παρακαλούσε δεόμενος, να επανέλθει στην πρώτη αυτού μετάνοια, άλλ’ ο θείος Ισαάκ γλυκαθείς τη γλυκύτητα της θεωρίας του πνεύματος και της μελέτης των θείων εννοιών και της νοεράς προσευχής, παντελώς δεν πρόσεχε στου αδελφού τις παρακλήσεις, ουδέ συγκατατέθηκε ν’ αφήσει το της ησυχίας αμέριμνο και ατάραχο. Και αφού οι παρακλήσεις δεν μπόρεσαν να κατορθώσουν την επιστροφή του, θεία αποκάλυψις προσκάλεσε αυτών άνωθεν στην αρχιερατική επιστασία των Νινευιτών εκκλησίας. Και εάν ένας τον αδελφών αυτού, εφάνη παρήκοος πρότερον, ύστερον όμως στην θεία φωνή υπέκυψε τον αυχένα μετά ταπεινώσεως. Αφήνει λοιπόν την έρημο και ησυχία ο φιλέρημος και φιλήσυχος Ισαάκ και της μεγαλουπόλεως Νινευή προχειρίζεται επίσκοπος.

Δεν έπρεπε βέβαια ο λύχνος να βρίσκεται υπό τον ερημικό μόδιο κρυμμένος, αλλά να τεθεί επί την ποιμαντική λυχνία, για να διαυγάσει στους μακράν της ερήμου ευρισκομένους της διδασκαλίας και αρετής το φως αλλά αυτό λίγο διήρκεσε, και τόσο, ώστε μόλις ανέτειλε και φάνηκε το φως στον ορίζοντα της εκκλησίας, και πάλιν έδυσε και κρύφτηκε καθότι ο όσιος ούτος πατήρ έπαθε ο,τι και ο θείος Γρηγόριος ο θεολόγος, ο οποίος όταν ψηφίστηκε επίσκοπος Σασίμων, αμέσως αναχώρησε από εκεί. Αίτια δε της αμέσως από την επισκοπική θέση αναχωρήσεις του πατρός Ισαάκ υπήρξε το εξής περιστατικό.

Όταν χειροτονήθηκε ο όσιος και κάθισε στο επισκοπικό οίκημα, παρέστησαν ενώπιον του δύο χριστιανοί, ο ένας ήταν δανειστής, ο άλλος οφειλέτης» και ο μεν δανειστής απαιτούσε το δάνειο, ο δε οφειλέτης ομολογούσε το χρέος, άλλα μη έχων προς το παρόν τα χρήματα ζήτησε μερικές ημέρες προθεσμία αλλά ο άσπλαχνος εκείνος δανειστής, είπε ότι εάν δεν μου αποδώσει, σήμερα αυτός το δάνειο, εγώ εξάπαντος παραδίδω αυτόν στον κριτή. Ό δε όσιος πατήρ Ισαάκ λέγει προς αυτόν, τέκνον, εάν για την εντολή του Ευαγγελίου οφείλεις και τα δια της βίας παρά σου αφαιρεθέντα πράγματα να μη ζητείς, πόσο μάλλον δεν πρέπει να υπομένεις λίγες μέρες ημέρας αυτόν ο οποίος σε παρακαλεί; Ο δε ανελεήμων εκείνος δανειστής, άφες, πάτερ, ήδη το ευαγγέλιον, είπε με αυθάδεια και αναχώρησε από εκεί. Μόλις άκουσε αυτά ο όσιος Ισαάκ, είπε στον εαυτό του εάν αυτοί δεν υπακούν στα προστάγματα του ιερού ευαγγελίου, τι λοιπόν εγώ ήλθα εδώ να πράξω; Αυτά είπε, και ευθύς αναχώρησε πάλιν στην έρημο, και ήλθε και κατοίκησε στο πρώτον του κελίον, οπού μέχρι θανάτου ανδρείως και καρτερικός υπέμεινε.
Ποιους δε αγώνας ανέλαβε ο μακάριος ούτος πατήρ κατά των δαιμόνων και της σαρκός, και ποίός υπήρξε κατά την πρακτική και θεωρητική αρετή, και σε πόση ψυχής τελειότητα έφθασε, και ποια χαρίσματα αξιώθηκε στο βίο όσο ζούσε επί της γης, όλα αυτά είναι περιττό να διηγηθεί κάποιος» Καθόσον ευκόλως εννοούνται από τα ίδια λόγια που περιέχει το παρόν βιβλίο.
Από όσα μπορούν να γίνουν φανερά ότι όσα έγραψε ό θείος ούτος πατήρ, πρώτον κατόρθωσε αυτά ο ίδιος γιατί στον εικοστό έκτον λόγον λέγει, «εν πολλώ καιρώ πειραζόμενος από τα δεξιά και από τα αριστερά και εαυτόν δοκιμάσας εν τοις δυσί τρόποις τούτοις πολλάκις, και δεξάμενος εκ του εναντίου πληγάς αναρίθμητους, και αξιωθείς μεγάλων αντιλήψεων κρυπτώς, εκομισάμην εαυτω πείραν εκ των μακρών χρόνων των ετών, και εν δοκιμασία και Θεού χάριτι ταύτα εμαθον»» στον δέκατο πέμπτο λόγο λέγει, «ταύτα έγραψα προς ανάμνησιν εμήν, και παντός έντυχάνοντος τώδε τω συγγράμματι, καθώς κατείληφα από τε της θεωρίας των γραφών, και των αληθινών στομάτων, και μικρόν απ’ αυτής της πείρας»» αλλά και όσης χάριτος αξιώθηκε παρά Θεού δεν δυνήθηκε να παρασιώπηση, και σε πολλούς άλλους λόγους αμυδρώς, μάλιστα στον τριακοστό όγδοο φανερώς διακηρύττει λέγων, «πολλάκις οτε ταύτα έγγραφων, υπελείποντό μου οι δάκτυλοι επί τον χάρτη, και ούχ υπέφεραν κατέναντι της ηδονής, της εμπιπτούσης εν τη καρδία μου, και τας αισθήσεις κατασιγαζούσης». Κατά τούτο πρέπει να θαυμάσει κάποιος την αρετή του θείου πατρός, ότι ενώ ευρίσκετο μακράν των ανθρώπων, κατεφλέγετο υπό της προς αυτούς αγάπης, καθώς ο ίδιος περί εαυτού διαμαρτυρόμενος, στον αυτόν λόγον λέγει, «διότι γέγονα μωρός, ούχ’ υπομένω φυλάξαι το μυστήριον εν σιωπή, αλλά γίνομαι άφρων για την των αδελφών ωφελείαν διότι αυτή εστίν ή αγάπη ή αληθινή, ήτις ου δύναται υπόμεινε εν τινι μυστήριο εκ των αγαπητών αυτής»» για αυτό στην έρημο ευρισκόμενος, πότιζε αφθόνως δια του ζωηρού νάματος της διδασκαλίας του τας ψυχάς των αδελφών.
Έζησε ο άγιος ούτος, αρχομένης της εβδόμης από κτίσεως κόσμου χιλιάδος, το οποίο εξάγεται από κάποιο χωρίου του τριακοστού τρίτου λόγου, όπου περί των δαιμόνων λέγει ούτως, «εξ εναντίας γαρ τούτων (των δαιμόνων), των εχόντων εξακισχιλίους χρόνους εισφέρεις εαυτόν δογμάτισε» από αυτό γίνεται φανερό, ότι όταν τον λόγον έγραφε, υπήρχε ήδη τελειωμένο το από κτίσεως κόσμου εξακισχιλιοστόν έτος.

ΣΗΜΕΡΑ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΙΜΑΤΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.

Σχολιάστε

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σχολιάστε

«Αφού πέρασαν σαράντα ημέρες, μετά τη σωτήρια ενανθρώπηση του Κυρίου, τη γέννησή Του άνευ ανδρός από την αγία αειπάρθενο Μαρία, κατά τη σεβασμιότατη αυτή ημέρα, η πάναγνη Μητέρα Του και ο δίκαιος Ιωσήφ έφεραν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό στο Ιερό, σύμφωνα με τη συνήθεια του σκιώδους και νομικού γράμματος, του Μωσαϊκού Νόμου. Τότε και ο γηραιός  και πρεσβύτης Συμεών, που είχε δεχθεί ως χρησμό από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει, πριν να δει τον Χριστό Κυρίου, δέχτηκε αυτόν στην αγκαλιά του, και αφού ευχαρίστησε και ομολόγησε τον Θεό, φώναξε: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα Σου»: τώρα μπορείς να πάρεις τον δούλο σου, Κύριε, ειρηνικά. Και μετά, γεμάτος χαρά, έφυγε από τη ζωή αυτή, ανταλλάσσοντας τα επίγεια με τα ουράνια και αιώνια. Η σύναξη αυτή τελείται στον σεβάσμιο Ναό της αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, που βρίσκεται στις Βλαχέρνες». Περισσότερα

Τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κυρού Ευγενίου.

Σχολιάστε

%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%83

Την περασμένη Δευτέρα  το βράδυ στην Αγρυπνία του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά  τελέστηκε στον Ιερό Νααό Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου μνημόσυνο για τον μακαριστό Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κυρό Ευγένιο.image-0-02-05-44d990c964aa85184b883dd627e55ce351d1453c23270d86b57f42b368f5d4ca-v image-0-02-05-0dbfeec4495cc374cab231674aee72b806e3b688eb317059dde43d6f99d81980-v

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος υπήρξε ένα από τα αγαπημένα παιδιά των Οσίων Παϊσίου και Πορφυρίου. Ενθυμούμαι μάλιστα τον Όσιο Παϊσιο τον Αγιορείτη  ο οποίος μου είχε πει : όταν ο Θεός σε αξιώσει να γίνεις Ιερέας φρόντισε να γίνεις σαν τον πατέρα Ευγένιο Πολίτη (δεν ήταν ακόμα επίσκοπος) .Νομίζω η μαρτυρία ενός συγχρόνου Αγίου είναι αρκετή για να δηλώσει την βιοτή ενός εναρέτου κληρικού.Η μαρτυρία αυτή συμπληρώνεται και από τις εκδηλώσεις Αγάπης ,τιμής και σεβασμού του Ποιμνίου  του από την ημέρα της κοιμήσεως του έως  και της εξοδίου ακολουθίας και ταφής του.

Πολύ όμορφα σκιαγραφείται  στο παρακάτω άρθρο η ζωή και το έργο του Ευλογημένου Μητροπολίτου και γέροντος μας Ευγενίου .

Π.Ε.Κ

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ ΚΥΡΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ

Δεν έχει περάσει ούτε χρόνος από την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κυρού Νεκταρίου και η Εκκλησία Κρήτης χάνει εντελώς αδόκητα έναν ακόμη αξιόλογο ιεράρχη: τον Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο. Δυο ιεράρχες με πολυσχιδές και πολύτιμο έργο για το λαό των επαρχιών τους άφησαν τον κόσμο αυτό κι έφυγαν για την αιωνιότητα, κοντά στο Θεό που λάτρεψαν και Του αφιερώθηκαν ψυχικά και σωματικά. Δυο ιεράρχες σχεδόν συνομήλικοι, Ηρακλειώτες αμφότεροι στην καταγωγή, που πολλά είχαν να προσφέρουν ακόμη στην Εκκλησία της Κρήτης, έφυγαν από κοντά μας, υπενθυμίζοντας με την κοίμησή τους τα λόγια του Χριστού: «Γρηγορεῖτε,ὅτι οὐκ οἴδατε ποίᾳ ἡμέρᾳ ὁ κύριος ὑμῶν ἔρχεται»(Ματθ.  24,42).

Ενώ όμως η κοίμηση του Νεκταρίου ήταν αποτέλεσμα μιας ασθένειας που είχε διάρκεια και, ως εκ τούτου, οι περί αυτόν ήταν προετοιμασμένοι, η αιφνιδιαστική και αδόκητη κοίμηση του Ευγενίου άφησε τους πάντες άφωνους, δίχως να μπορούν να πιστέψουν ότι ο μέχρι πρότινος ακούραστος, χαμογελαστός και ευγενικός ιεράρχης θα κείται σήμερα άπνους, αναμένοντας την ώρα που η κρητική γη θα τον δεχτεί στα σπλάγχνα της. Όσοι γνώρισαν τον μακαριστό ιεράρχη και το έργο του έχουν πολλά να πουν για εκείνον. Από το 1994 που επελέγη Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας έως την ημέρα της προς Κύριον εκδημίας του (15-09-2016) εργάστηκε με όλες του τις δυνάμεις για το καλό του ποιμνίου το οποίο του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Ανέπτυξε  πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, ενισχύοντας ιδιαίτερα το Νοσοκομείο της Ιεράπετρας και τον αγώνα για να μην κλείσει, τον Ερυθρό Σταυρό και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, καθώς και άλλους κοινωνικούς φορείς. Μέριμνά του ήταν ο άνθρωπος ως το θείο δημιούργημα, για το οποίο σαρκώθηκε και σταυρώθηκε ο ίδιος ο Θεός. Στις βασικές του προτεραιότητες ήταν και οι νέοι. Σκοπός του ήταν γνήσια η ορθόδοξη διδασκαλία και παράδοση να φτάσει στα αυτιά και να μπει στις καρδιές των νέων, επειδή πίστευε ότι η παράδοση της Ορθοδοξίας είναι το πιο σταθερό βάθρο επί του οποίου μπορεί να στηριχθεί ο νέος, μέσα σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο και μια κοινωνία πολυπολιτισμική.

Ο μακαριστός ιεράρχης διέθετε μια πλούσια και βαθιά θεολογική παιδεία και αγαπούσε πολύ το ησυχαστικό πνεύμα. Ωστόσο, αυτό δεν τον απέκοπτε από τα προβλήματα του σήμερα, τα οποία αντιμετώπιζε με καθαρή θεολογική σκέψη και με γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Αγαπούσε, όπως ο απόστολος Παύλος, με πάθος το Χριστό και την Εκκλησία Του, για την οποία αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις. Από την αγάπη του αυτή ξεκινούσε και η αγάπη και το ενδιαφέρον του προς τον πάσχοντα άνθρωπο, για του οποίου την πνευματική αναγέννηση εργαζόταν αδιάκοπα. Γράφει σε μια από τις εμπνευσμένες εγκυκλίους του: «Ο άνθρωπος που πιστεύει και αποδέχεται την πνευματική του αναγέννηση, μπολιάζεται με την Αλήθεια, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Αμέσως ζει μέσα στον ίδιο χώρο και με όλους μαζί σε κάθε γιορτή της Εκκλησίας μας το παρελθόν και το μέλλον ως ένα διαρκές και συνεχόμενο παρόν.(…) Έτσι στις γιορτές έχουμε συλλογικότητα, αμιγή πολλαπλότητα προσώπων και πράξεων, που συνυπάρχουν με τον συμβολισμό, ο οποίος τελικά καταλήγει στο όντως «είναι», στον ιερό δεσμό της αγάπης, της αλληλοπεριχώρησης Θεού και ανθρώπου, γιατί ο δεσμός γίνεται πλέον θεσμός και μάλιστα ιερός. Αυτούς τους θεσμούς και τις αξίες  οφείλουμε όλοι να επανεύρουμε στην προσωπική μας σχέση πρώτα με τον ουράνιο Θεό και Πατέρα και ύστερα με τον συνάνθρωπο, τον πάσχοντα, τον πλησίον, τον συγγενή, τον φίλο.» (περιοδ. Άγκυρα ελπίδος της Ι.Μ. Ιεραπύτνης και Σητείας, περίοδος Β΄,  τεύχος 66, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012, σ.3-4).

Ο Ευγένιος ήταν ιεράρχης βαθιά αφοσιωμένος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πίστευε στην αξία του πατριαρχικού θεσμού και υπερασπιζόταν τη σχέση της Εκκλησίας Κρήτης με το Πατριαρχείο, την οποία θεωρούσε μεγάλη ευλογία. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι εγκύκλιοι του Οικουμενικού Πατριάρχη καθώς και όλα τα γεγονότα τα αφορώντα το Οικουμενικό Πατριαρχείο δημοσιεύονταν στη περιοδικό «ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ» της Μητροπόλεώς του. Υπήρξεν ακόμη εξαίρετος λειτουργός, αρχιερέας που αγαπούσε την εκκλησιαστική ευταξία και την ευπρέπεια των ναών,  ενώ εργάστηκε για τη θεολογική και ποιμαντική κατάρτιση των ιερέων της επαρχίας του, οργανώνοντας ιερατικές συνάξεις στις οποίες μιλούσε ο ίδιος ή άλλοι εκλεκτοί ομιλητές. Αμέριστο ήταν το ενδιαφέρον του και για την καλή βυζαντινή μουσική,  για τη διάδοση της  οποίας εργάστηκε στηρίζοντας τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «Άγιος Ανδρέας ο Κρήτης». Αναφέρθηκε ήδη το περιοδικό «ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ»  του οποίου υπεύθυνος, εκδότης και διευθυντής ήταν ο μακαριστός Ευγένιος. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εκκλησιαστικά περιοδικά, με πολλές και πρωτότυπες θεολογικές, κοινωνικές, ιστορικές, αισθητικές κ.ά. μελέτες και εργασίες από εκλεκτούς συγγραφείς.

Ως άνθρωπος ο Ευγένιος ήταν αυτό που έλεγε το όνομά του:  μια ευγενική και ήρεμη παρουσία, που ήξερε να κινείται με διάκριση: με την αγάπη αλλά και με την αυστηρή  δικαιοσύνη, όπου αυτό ήταν απαιτητό. Προσωπικά τον γνώρισα, όταν ήταν ηγούμενος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνι, δίπλα στον τόπο καταγωγής μου, τις Κάτω Ασίτες, και έκτοτε συνδεθήκαμε με δεσμούς φιλίας και αμοιβαίου σεβασμού. Ήταν ο άνθρωπος που εργάστηκε και πέτυχε όχι μόνο την ανακαίνιση του μοναστηριού, αλλά προπάντων την παρουσία εκεί πολλών νέων ανθρώπων όχι μόνο από τις Ασίτες αλλά και από άλλα κοντινά χωριά και από το Ηράκλειο. Όποιος επισκεπτόταν το μοναστήρι τα απογεύματα έβλεπε πάντοτε στο αναλόγιο νέους να διαβάζουν ή να ψάλλουν στις ακολουθίες. Ο Ευγένιος όμως ενδιαφερόταν και για την πρόοδο των νέων αυτών και για το λόγο αυτό επισκεπτόταν το Γυμνάσιο Αγίου Μύρωνος, όπου φοιτούσαν, και με πατρικό ενδιαφέρον ρωτούσε τους εκπαιδευτικούς  (με τους οποίους μάλιστα είχε και συνεργασία) για την πρόοδό τους. Πολλές φορές μάλιστα βοηθούσε τους αδύνατους μαθητές στα μαθήματά τους. αφιλοκερδώς πάντοτε. Από τη σχέση αυτή προήλθαν και κάποιες ιερατικές κλίσεις, όπως αυτή του πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Ιερραπύτνης και Σητείας, αρχιμανδρίτη κ. Κυρίλλου Διαμαντάκη. Επί των ημερών του στην ηγουμενία,  το μοναστήρι γνώρισε μέρες αληθινής αναγέννησης, αφού κάθε Κυριακή εκατοντάδες ήταν οι άνθρωποι από τα κοντινά χωριά και από το Ηράκλειο που εκκλησιάζονταν εκεί. Δεν είναι δε παράδοξο που και σήμερα στο μοναστήρι άξιος ηγούμενος είναι ένα από τα πνευματικά του παιδιά, ο αρχιμανδρίτης π. Αρσένιος.

«Τελευτήσαντος ἀνδρός δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς», λέγει η Γραφή (Παροιμ. 11,7). Ο Ευγένιος έφυγε από τον κόσμο αυτό αιφνιδίως, αλλά έφυγε ως δίκαιος και για τούτο ως χριστιανοί έχουμε την ελπίδα της αιωνιότητας. Ο ίδιος πολλές φορές είχε αναγνώσει το ευαγγελικό ανάγνωσμα της εξοδίου ακολουθίας, όπου ο Χριστός διαβεβαιώνει ότι «ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αύτοῦ καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς».  Μ’ αυτή την πίστη και τη βεβαιότητα η Εκκλησία της Κρήτης, κλήρος και λαός, έδωσε τοντελευταίο ασπασμό στο μακαριστό Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κυρό Ευγένιο και συνόδευσε το σκήνωμά του στην τελευταία του κατοικία. Ας είναι η μνήμη του αιωνία!

 

Του  κ. Γιάννη Γ. Τσερεβελάκη, από την ιστοσελίδα του Ιερού Ενοριακού Ναού Γενέσιου Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλείου.

 

Older Entries