Αρχική

Σχολιάστε

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σχολιάστε

«Αφού πέρασαν σαράντα ημέρες, μετά τη σωτήρια ενανθρώπηση του Κυρίου, τη γέννησή Του άνευ ανδρός από την αγία αειπάρθενο Μαρία, κατά τη σεβασμιότατη αυτή ημέρα, η πάναγνη Μητέρα Του και ο δίκαιος Ιωσήφ έφεραν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό στο Ιερό, σύμφωνα με τη συνήθεια του σκιώδους και νομικού γράμματος, του Μωσαϊκού Νόμου. Τότε και ο γηραιός  και πρεσβύτης Συμεών, που είχε δεχθεί ως χρησμό από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει, πριν να δει τον Χριστό Κυρίου, δέχτηκε αυτόν στην αγκαλιά του, και αφού ευχαρίστησε και ομολόγησε τον Θεό, φώναξε: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα Σου»: τώρα μπορείς να πάρεις τον δούλο σου, Κύριε, ειρηνικά. Και μετά, γεμάτος χαρά, έφυγε από τη ζωή αυτή, ανταλλάσσοντας τα επίγεια με τα ουράνια και αιώνια. Η σύναξη αυτή τελείται στον σεβάσμιο Ναό της αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, που βρίσκεται στις Βλαχέρνες». Περισσότερα

Τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κυρού Ευγενίου.

Σχολιάστε

%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%83

Την περασμένη Δευτέρα  το βράδυ στην Αγρυπνία του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά  τελέστηκε στον Ιερό Νααό Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου μνημόσυνο για τον μακαριστό Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κυρό Ευγένιο.image-0-02-05-44d990c964aa85184b883dd627e55ce351d1453c23270d86b57f42b368f5d4ca-v image-0-02-05-0dbfeec4495cc374cab231674aee72b806e3b688eb317059dde43d6f99d81980-v

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος υπήρξε ένα από τα αγαπημένα παιδιά των Οσίων Παϊσίου και Πορφυρίου. Ενθυμούμαι μάλιστα τον Όσιο Παϊσιο τον Αγιορείτη  ο οποίος μου είχε πει : όταν ο Θεός σε αξιώσει να γίνεις Ιερέας φρόντισε να γίνεις σαν τον πατέρα Ευγένιο Πολίτη (δεν ήταν ακόμα επίσκοπος) .Νομίζω η μαρτυρία ενός συγχρόνου Αγίου είναι αρκετή για να δηλώσει την βιοτή ενός εναρέτου κληρικού.Η μαρτυρία αυτή συμπληρώνεται και από τις εκδηλώσεις Αγάπης ,τιμής και σεβασμού του Ποιμνίου  του από την ημέρα της κοιμήσεως του έως  και της εξοδίου ακολουθίας και ταφής του.

Πολύ όμορφα σκιαγραφείται  στο παρακάτω άρθρο η ζωή και το έργο του Ευλογημένου Μητροπολίτου και γέροντος μας Ευγενίου .

Π.Ε.Κ

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ ΚΥΡΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ

Δεν έχει περάσει ούτε χρόνος από την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κυρού Νεκταρίου και η Εκκλησία Κρήτης χάνει εντελώς αδόκητα έναν ακόμη αξιόλογο ιεράρχη: τον Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο. Δυο ιεράρχες με πολυσχιδές και πολύτιμο έργο για το λαό των επαρχιών τους άφησαν τον κόσμο αυτό κι έφυγαν για την αιωνιότητα, κοντά στο Θεό που λάτρεψαν και Του αφιερώθηκαν ψυχικά και σωματικά. Δυο ιεράρχες σχεδόν συνομήλικοι, Ηρακλειώτες αμφότεροι στην καταγωγή, που πολλά είχαν να προσφέρουν ακόμη στην Εκκλησία της Κρήτης, έφυγαν από κοντά μας, υπενθυμίζοντας με την κοίμησή τους τα λόγια του Χριστού: «Γρηγορεῖτε,ὅτι οὐκ οἴδατε ποίᾳ ἡμέρᾳ ὁ κύριος ὑμῶν ἔρχεται»(Ματθ.  24,42).

Ενώ όμως η κοίμηση του Νεκταρίου ήταν αποτέλεσμα μιας ασθένειας που είχε διάρκεια και, ως εκ τούτου, οι περί αυτόν ήταν προετοιμασμένοι, η αιφνιδιαστική και αδόκητη κοίμηση του Ευγενίου άφησε τους πάντες άφωνους, δίχως να μπορούν να πιστέψουν ότι ο μέχρι πρότινος ακούραστος, χαμογελαστός και ευγενικός ιεράρχης θα κείται σήμερα άπνους, αναμένοντας την ώρα που η κρητική γη θα τον δεχτεί στα σπλάγχνα της. Όσοι γνώρισαν τον μακαριστό ιεράρχη και το έργο του έχουν πολλά να πουν για εκείνον. Από το 1994 που επελέγη Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας έως την ημέρα της προς Κύριον εκδημίας του (15-09-2016) εργάστηκε με όλες του τις δυνάμεις για το καλό του ποιμνίου το οποίο του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Ανέπτυξε  πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, ενισχύοντας ιδιαίτερα το Νοσοκομείο της Ιεράπετρας και τον αγώνα για να μην κλείσει, τον Ερυθρό Σταυρό και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, καθώς και άλλους κοινωνικούς φορείς. Μέριμνά του ήταν ο άνθρωπος ως το θείο δημιούργημα, για το οποίο σαρκώθηκε και σταυρώθηκε ο ίδιος ο Θεός. Στις βασικές του προτεραιότητες ήταν και οι νέοι. Σκοπός του ήταν γνήσια η ορθόδοξη διδασκαλία και παράδοση να φτάσει στα αυτιά και να μπει στις καρδιές των νέων, επειδή πίστευε ότι η παράδοση της Ορθοδοξίας είναι το πιο σταθερό βάθρο επί του οποίου μπορεί να στηριχθεί ο νέος, μέσα σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο και μια κοινωνία πολυπολιτισμική.

Ο μακαριστός ιεράρχης διέθετε μια πλούσια και βαθιά θεολογική παιδεία και αγαπούσε πολύ το ησυχαστικό πνεύμα. Ωστόσο, αυτό δεν τον απέκοπτε από τα προβλήματα του σήμερα, τα οποία αντιμετώπιζε με καθαρή θεολογική σκέψη και με γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Αγαπούσε, όπως ο απόστολος Παύλος, με πάθος το Χριστό και την Εκκλησία Του, για την οποία αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις. Από την αγάπη του αυτή ξεκινούσε και η αγάπη και το ενδιαφέρον του προς τον πάσχοντα άνθρωπο, για του οποίου την πνευματική αναγέννηση εργαζόταν αδιάκοπα. Γράφει σε μια από τις εμπνευσμένες εγκυκλίους του: «Ο άνθρωπος που πιστεύει και αποδέχεται την πνευματική του αναγέννηση, μπολιάζεται με την Αλήθεια, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Αμέσως ζει μέσα στον ίδιο χώρο και με όλους μαζί σε κάθε γιορτή της Εκκλησίας μας το παρελθόν και το μέλλον ως ένα διαρκές και συνεχόμενο παρόν.(…) Έτσι στις γιορτές έχουμε συλλογικότητα, αμιγή πολλαπλότητα προσώπων και πράξεων, που συνυπάρχουν με τον συμβολισμό, ο οποίος τελικά καταλήγει στο όντως «είναι», στον ιερό δεσμό της αγάπης, της αλληλοπεριχώρησης Θεού και ανθρώπου, γιατί ο δεσμός γίνεται πλέον θεσμός και μάλιστα ιερός. Αυτούς τους θεσμούς και τις αξίες  οφείλουμε όλοι να επανεύρουμε στην προσωπική μας σχέση πρώτα με τον ουράνιο Θεό και Πατέρα και ύστερα με τον συνάνθρωπο, τον πάσχοντα, τον πλησίον, τον συγγενή, τον φίλο.» (περιοδ. Άγκυρα ελπίδος της Ι.Μ. Ιεραπύτνης και Σητείας, περίοδος Β΄,  τεύχος 66, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012, σ.3-4).

Ο Ευγένιος ήταν ιεράρχης βαθιά αφοσιωμένος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πίστευε στην αξία του πατριαρχικού θεσμού και υπερασπιζόταν τη σχέση της Εκκλησίας Κρήτης με το Πατριαρχείο, την οποία θεωρούσε μεγάλη ευλογία. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι εγκύκλιοι του Οικουμενικού Πατριάρχη καθώς και όλα τα γεγονότα τα αφορώντα το Οικουμενικό Πατριαρχείο δημοσιεύονταν στη περιοδικό «ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ» της Μητροπόλεώς του. Υπήρξεν ακόμη εξαίρετος λειτουργός, αρχιερέας που αγαπούσε την εκκλησιαστική ευταξία και την ευπρέπεια των ναών,  ενώ εργάστηκε για τη θεολογική και ποιμαντική κατάρτιση των ιερέων της επαρχίας του, οργανώνοντας ιερατικές συνάξεις στις οποίες μιλούσε ο ίδιος ή άλλοι εκλεκτοί ομιλητές. Αμέριστο ήταν το ενδιαφέρον του και για την καλή βυζαντινή μουσική,  για τη διάδοση της  οποίας εργάστηκε στηρίζοντας τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «Άγιος Ανδρέας ο Κρήτης». Αναφέρθηκε ήδη το περιοδικό «ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ»  του οποίου υπεύθυνος, εκδότης και διευθυντής ήταν ο μακαριστός Ευγένιος. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εκκλησιαστικά περιοδικά, με πολλές και πρωτότυπες θεολογικές, κοινωνικές, ιστορικές, αισθητικές κ.ά. μελέτες και εργασίες από εκλεκτούς συγγραφείς.

Ως άνθρωπος ο Ευγένιος ήταν αυτό που έλεγε το όνομά του:  μια ευγενική και ήρεμη παρουσία, που ήξερε να κινείται με διάκριση: με την αγάπη αλλά και με την αυστηρή  δικαιοσύνη, όπου αυτό ήταν απαιτητό. Προσωπικά τον γνώρισα, όταν ήταν ηγούμενος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνι, δίπλα στον τόπο καταγωγής μου, τις Κάτω Ασίτες, και έκτοτε συνδεθήκαμε με δεσμούς φιλίας και αμοιβαίου σεβασμού. Ήταν ο άνθρωπος που εργάστηκε και πέτυχε όχι μόνο την ανακαίνιση του μοναστηριού, αλλά προπάντων την παρουσία εκεί πολλών νέων ανθρώπων όχι μόνο από τις Ασίτες αλλά και από άλλα κοντινά χωριά και από το Ηράκλειο. Όποιος επισκεπτόταν το μοναστήρι τα απογεύματα έβλεπε πάντοτε στο αναλόγιο νέους να διαβάζουν ή να ψάλλουν στις ακολουθίες. Ο Ευγένιος όμως ενδιαφερόταν και για την πρόοδο των νέων αυτών και για το λόγο αυτό επισκεπτόταν το Γυμνάσιο Αγίου Μύρωνος, όπου φοιτούσαν, και με πατρικό ενδιαφέρον ρωτούσε τους εκπαιδευτικούς  (με τους οποίους μάλιστα είχε και συνεργασία) για την πρόοδό τους. Πολλές φορές μάλιστα βοηθούσε τους αδύνατους μαθητές στα μαθήματά τους. αφιλοκερδώς πάντοτε. Από τη σχέση αυτή προήλθαν και κάποιες ιερατικές κλίσεις, όπως αυτή του πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Ιερραπύτνης και Σητείας, αρχιμανδρίτη κ. Κυρίλλου Διαμαντάκη. Επί των ημερών του στην ηγουμενία,  το μοναστήρι γνώρισε μέρες αληθινής αναγέννησης, αφού κάθε Κυριακή εκατοντάδες ήταν οι άνθρωποι από τα κοντινά χωριά και από το Ηράκλειο που εκκλησιάζονταν εκεί. Δεν είναι δε παράδοξο που και σήμερα στο μοναστήρι άξιος ηγούμενος είναι ένα από τα πνευματικά του παιδιά, ο αρχιμανδρίτης π. Αρσένιος.

«Τελευτήσαντος ἀνδρός δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς», λέγει η Γραφή (Παροιμ. 11,7). Ο Ευγένιος έφυγε από τον κόσμο αυτό αιφνιδίως, αλλά έφυγε ως δίκαιος και για τούτο ως χριστιανοί έχουμε την ελπίδα της αιωνιότητας. Ο ίδιος πολλές φορές είχε αναγνώσει το ευαγγελικό ανάγνωσμα της εξοδίου ακολουθίας, όπου ο Χριστός διαβεβαιώνει ότι «ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αύτοῦ καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς».  Μ’ αυτή την πίστη και τη βεβαιότητα η Εκκλησία της Κρήτης, κλήρος και λαός, έδωσε τοντελευταίο ασπασμό στο μακαριστό Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κυρό Ευγένιο και συνόδευσε το σκήνωμά του στην τελευταία του κατοικία. Ας είναι η μνήμη του αιωνία!

 

Του  κ. Γιάννη Γ. Τσερεβελάκη, από την ιστοσελίδα του Ιερού Ενοριακού Ναού Γενέσιου Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλείου.

 

ΠΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΠΡΟΖΥΜΙ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ-ΠΡΟΣΦΟΡΟΥ

Σχολιάστε

 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΟΖΥΜΙΟΥ

Το προζύμι γίνεται με νερό και βασιλικό που τα έχουμε πάρει την ημέρα του Σταυρού.

Σε ένα βαθύ μπολ φτιάχνουμε αραιό κουρκούτι (αναμιγνύουμε αλεύρι με χλιαρό νερό που ειχαμε βαλει πριν τον βασιλικό του Σταυρού δημιουργώντας κρέμα –χυλό ), γεμίζοντας το 1/5 περίπου της χωρητικότητας του δοχείου. Το αφήνουμε σκεπασμένο καλά με μια πετσέτα χοντρή και ακίνητο για δύο με τρεις μέρες ανάλογα με την εποχή (δύο μέρες το καλοκαίρι, τρεις το χειμώνα).
Προσθέτουμε στο μίγμα των δύο (ή τριών) ημερών ίση ποσότητα χλιαρό νερό (όχι καυτό γιατί θα σκοτώσουμε την καλλιέργειά μας) και αραιώνουμε ανακατεύοντας. Ξαναπροσθέτουμε αλεύρι για να δημιουργήσουμε αντίστοιχης πυκνότητας κουρκούτι. Βάζουμε μέσα στο ζυμάρι ένα κλαδάκι βασιλικό του Σταυρού και το αφήνουμε σκεπασμένο ξανά για δύο με τρεις ημέρες.
Επαναλαμβάνουμε, προσέχοντας να μην έχουμε ποτέ πάνω από το 1/3 του δοχείου γεμάτο. Αν ξεπεράσουμε τη χωρητικότητα είτε αλλάζουμε δοχείο είτε αφαιρούμε από το κουρκούτι, αλλά μετά την αραίωση και πρόσθεση νέου αλευριού.
Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία άλλες δύο ή τρεις φορές, ως ότου το μίγμα μας καταφέρνει να φουσκώνει αυξάνοντας το όγκο του τουλάχιστον τρεις φορές. Αν δεν το επιτύχουμε αυτό μετά τις τέσσερις επαναλήψεις τότε κάτι δεν κάναμε σωστά και πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή.
Μετά την τρίτη ή την τέταρτη προσπάθεια θα πρέπει να έχουμε πλέον μια καλλιέργεια η οποία κάθε φορά που της προσθέτουμε αλεύρι και νερό θα πρέπει να φουσκώνει τουλάχιστον τρεις φορές.
Σημείωση: Η διαδικασία αυτή του αραιώματος με νερό και της πρόσθεσης αλευριού ονομάζεται «πιάσιμο» ή «αναπιάσιμο». Τώρα είστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσετε το προζύμι σας για να φτιάξετε τη Λειτουργιά σας ή και το ψωμί σας.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ – ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

(1 κιλό αλεύρι για 2 Λειτουργιές)

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ – ΠΡΟΖΥΜΙ

Για την μαγιά  αραιώνουμε το προζύμι (όχι μαγιά και άλλα  χημικά ) σε 1 ποτήρι χλιαρό  νερό. Έπειτα το αδειάζουμε σε μεγαλύτερο σκεύος   προσθέτουμε  σκληρό αλεύρι  μέχρι να γίνει   σφιχτός  χυλός  και το φυλάσσουμε σε ζεστό μέρος σκεπασμένο όλο το βράδυ για να ανέβει.

Όταν  το προζύμι  είναι έτοιμο βγάζουμε ένα μέρος του σε καθαρό δοχείο και το διατηρούμε  μέσα στο ψυγείο για την επόμενη φορά .

ΠΩΣ ΖΥΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ -ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Αφού τοποθετήσουμε πάνω σε καθαρό τραπέζι αναμμένο κεράκι και θυμίαμα κάνουμε την απαιτούμενη προσευχή (βλέπε σελίδα  2 ).Σε μεγαλύτερη λεκάνη προσθέτουμε 1  κιλό  σκληρό κίτρινο αλεύρι από σιτάρι. Στην μέση  της λεκάνης βάζουμε το ανεβασμένο προζύμι  το αραιώνουμε με  περίπου ενάμισι χλιαρό  ποτήρι νερό και ρίχνουμε μια κουταλιά  του γλυκού αλάτι (γεμάτη ) και έπειτα ζυμώνουμε ανακατεύοντας σιγά σιγά  το προζύμι με το αλεύρι .Το ζυμάρι πρέπει να είναι  σφιχτό . Αν χρειαστεί προσθέτουμε  λίγο νερό συνήθως βρέχοντας τα χέρια μας .Στη συνέχεια   αφήνουμε  το ζυμάρι 15 με 20 λεπτά σκεπασμένο με μια πετσέτα να ξεκουραστεί.,

Έπειτα το ζυμώνουμε ξανά για λίγο και είναι έτοιμο. Τεμαχίζουμε το ζυμάρι σε ίσα μέρη  και αφού τα πλάσουμε καλά τα κάνουμε σαν μπάλες (δύο για  κάθε λειτουργιά)τα οποία αφού τα απλώσουμε λίγο τα τοποθετούμε  το ένα πάνω στο άλλο βρέχοντας τα με λίγο νερό ενδιάμεσα . Αφού ζεστάνουμε τά ταψάκια τα αλείφουμε με καθαρό κερί για να μην κολλήσουν , και αφού κρυώσουν τοποθετούμε μέσα τά  αντίστοιχα ζυμάρια, και τα αφήνουμε 15 με 20 λεπτά σκεπασμένα με μια πετσέτα να ξεκουραστούν.  Μετά σφραγίζουμε με την τύπωση δυνατά ώστε να φαίνεται καλά ( λέγοντας το Πάτερ ημών).

Στη συνέχεια  τις  τοποθετούμε  σε ζεστό μέρος σκεπασμένες με κουβέρτα   για να ανέβουν μιάμιση-δύο ώρες (το χειμώνα περισσότερο) . Μετά τις βγάζουμε και με μια οδοντογλυφίδα τα τρυπάμε μέχρι κάτω στα 12 τέμνοντα σημεία  για να μην πετάξουν , τις βάζουμε χαμηλά σε προθερμασμένο φούρνο και τις ψήνουμε (γύρο  στους 180-200 βαθμούς ανάλογα με την κουζίνα) όχι στον αέρα για περίπου μια ώρα. Αφού δούμε ότι είναι έτοιμες τις  βάζουμε πάνω σε καθαρή πετσέτα και τις σκεπάζουμε με μια άλλη λεπτή πετσέτα μονή  , πάνω απ’ αυτήν ένα νάιλον με το οποίο τις  τυλίγουμε καλά για να διατηρηθούν μαλακές και πάνω ένα τραπεζομάντιλο διπλωμένο ή μια κουβέρτα .Αυτή η διαδικασία  πρέπει  να γίνετε την Πέμπτη για να έχουν δέσει καλά οι λειτουργιές μέχρι την Κυριακή .Το Σάββατο το απόγευμα  αφού τις τυλίξουμε σε μια καθαρή πετσέτα  τις πηγαίνουμε στον  Ιερό Ναό για την Θεία λειτουργία .

 

 ΠΡΟΣΕΥΧΗ
(Μπορεί να λέγεται την ώρα της προετοιμασίας για την ζύμωση της προσφοράς)

Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος ίσχυρός, ἃγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (γ’)

Δόξα, καὶ νῦν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῶν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.                               Κύριε, ἐλέησον. (γ’)

Δόξα, καὶ νῦν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Αμήν.

 

Κύριε Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτήν την Άγια ώρα, που με τα αμαρτωλά μου χέρια με αξιώνεις να ζυμώνω τα Πανάχραντα Δώρα της αγάπης Σου. Σε παρακαλώ κατάπεμψον το Πανάγιό Σου Πνεύμα που ευλογεί όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας να με ελεήσει και να ευλογήσει και τούτα τα Δώρα για να γίνουν καλά και ευπρόσδεκτα στο Άγιό Σου θυσιαστήριο. Και σε παρακαλώ να τα δεχθής όπως εδέχθης τη θυσία του Άβελ, τη δοξολογία των Ποιμένων, τα δώρα των Μάγων, τα δάκρυα του Πέτρου, και του Ληστού την μετάνοιαν. Και ας με αξιώνεις να σου τα προσφέρω πάντοτε ευσυνείδητα. Αμήν.

 

(Κατά διάρκεια του ζυμώματος  μπορούμε  να λέμε  συνεχώς την ευχή «Κυριε Ιησού Χριστέ έλέησον με, τον αμαρτωλό» ή τους Χαιρετισμούς της Παναγίας)
Δι΄ ευχών των Αγίων Πατέρων Ημών…

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Εορτή Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού: Τι εορτάζουμε και γιατί;

Σχολιάστε

Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330. Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους.

Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330.

Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου.

Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.

Η θαυματοποιός δύναμη του Σταυρού

Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια.

Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τον χριστιανισμό.

Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού

Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη, όπου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου.

Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Η αγία Ελένη επιδόθηκε σε προσπάθειες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.

Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα.

Η επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού

Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους.

Λόγω των θαυμάτων που επιτελούνταν χάρη στον Τίμιο Σταυρό οι Πέρσες τον θεώρησαν μαγικό και γι’ αυτό τον φύλασσαν και τον προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα!

Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626.

Η εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία.

Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια.

7 Σεπτεμβρίου τα προεόρτια του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και μνήμη της Αγίας Κασσιανής της Υμνογράφου και του Αγίου Νεομάρτυρος Αθανασίου του Κουλακιώτου

Σχολιάστε

7 Σεπτεμβρίου τα προεόρτια του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και μνήμη της Αγίας Κασσιανής της Υμνογράφου και του Αγίου Νεομάρτυρος Αθανασίου του Κουλακιώτου

 

Οσία Κασσιανή η Υμνογράφος

imgres

Η Οσία Κασσιανή (ή Κασσία ή Ικασία ή Εικασία) η Υμνογράφος γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου (829 -842 μ.Χ.).

Όταν μεγάλωσε συνδύαζε τη σωματική ομορφιά με την εξυπνάδα της. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, ο Συμεών ο μεταφραστής, ο Γεώργιος Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος στην τελετή επιλογή νύφης για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του Ευφροσύνη. Σε αυτή ο αυτοκράτορας επέλεγε τη σύζυγο της αρεσκείας του δίνοντας της ένα χρυσό μήλο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της Κασσίας, ο νεαρός αυτοκράτορας την πλησίασε και της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» «Από μία γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά [πράγματα]», αναφερόμενος στην αμαρτία και τις συμφορές που προέκυψαν από την Εύα. Η Κασσία, ετοιμόλογη, του απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» «Και από μία γυναίκα [ήρθαν στον κόσμο] τα καλά [πράγματα]», αναφερόμενη στην ελπίδα της σωτηρίας από την ενσάρκωση του Χριστού μέσω της Παναγίας. Με βάση την παράδοση ο ακριβής διάλογος ήταν:

– Εκ γυναικός τα χείρω.
– Kαι εκ γυναικός τα κρείττω.

Ο εγωισμός του Θεόφιλου τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να απορρίψει την Κασσιανή και να επιλέξει τη Θεοδώρα για σύζυγό του.

Οι επόμενες πληροφορίες που σώζονται για την Κασσιανή είναι ότι το 843 μ.Χ. ίδρυσε ένα κοινόβιο στα δυτικά της Κωνσταντινούπολης, κοντά στα τείχη της πόλης, του οποίου έγινε και η πρώτη ηγουμένη. Αν και πολλοί ερευνητές αποδίδουν την επιλογή της αυτή στην αποτυχία της να γίνει αυτοκράτειρα, μία επιστολή του Θεόδωρου του Στουδίτου αποδίδει διαφορετικά κίνητρα στην ενέργεια της αυτή. Διατηρούσε στενή σχέση με τη γειτονική Μονή Στουδίου, η οποία έμελλε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επανέκδοση βυζαντινών λειτουργικών βιβλίων τον 9ο και το 10ο αιώνα μ.Χ., με αποτέλεσμα τη διάσωση των έργων της (Kurt Sherry, σελ. 56).

Με βάση την παράδοση ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, συνεχίζοντας να είναι ερωτευμένος μαζί της, επιθυμούσε να την δει για μία τελευταία φορά πριν πεθάνει κι έτσι πήγε στο μοναστήρι όπου βρισκόταν. Η Κασσιανή ήταν μόνη στο κελί της γράφοντας το γνωστό τροπάριο της, που ψάλλεται στις Εκκλησίες το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, όταν αντιλήφθηκε την άφιξη της αυτοκρατορικής ακολουθίας. Τον αγαπούσε ακόμη αλλά πλέον είχε αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό γι αυτό και κρύφτηκε, μη επιθυμώντας να αφήσει το παλιό της πάθος να ξεπεράσει το μοναστικό της ζήλο. Άφησε όμως το μισοτελειωμένο ύμνο πάνω σε ένα τραπέζι. Ο Θεόφιλος ανακάλυψε το κελί της και μπήκε σε αυτό ολομόναχος. Την αναζήτησε αλλά μάταια. Εκείνη τον παρακολουθούσε μέσα από μία ντουλάπα στην οποία είχε κρυφτεί. Ο Θεόφιλος στενοχωρήθηκε, έκλαψε και μετάνιωσε που για μία στιγμή υπερηφάνειας έχασε μία τόσο όμορφη και έξυπνη γυναίκα. Στη συνέχεια βρήκε τα χειρόγραφα της Κασσιανής επάνω στο τραπέζι και τα διάβασε. Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση κάθισε και πρόσθεσε ένα στίχο στον ύμνο. Σύμφωνα με την παράδοση ο στίχος αυτός ήταν «ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη». Φεύγοντας εντόπισε την Κασσιανή που κρυβόταν στην ντουλάπα αλλά δεν της μίλησε, σεβόμενος την επιθυμία της. Η Κασσιανή βγήκε από την κρυψώνα της μετά την αναχώρηση του αυτοκράτορα, διάβασε την προσθήκη του και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τον ύμνο.

Η μεγάλη αυτή ποιήτρια, υμνογράφος και μελωδός της εκκλησίας μας, η Αγία Κασσιανή, ταξίδεψε στην Ιταλία και την Κρήτη και κατέληξε στην Κάσο ετελείωσε η επίγεια ζωή της. Μετά το θάνατό της, τοποθέτησαν το σώμα της σε μαρμάρινη λάρνακα και την έβαλαν σε παρεκκλήσιο, που ήταν αφιερωμένο στο όνομά της. Σώζεται σήμερα η λάρνακα και το βυζαντινό ψηφιδωτό του 9ου αιώνα μ.Χ. Επίσης στο εκκλησάκι υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα με σημείο του σταυρού και χρονολογία 890 μ.Χ. Κατά πληροφορίες, πάλι από την Κάσσο, τα οστά της Οσίας έχουν μεταφερθεί στην Ικαρία.

Παρόλο που την μνήμη της δεν την αναφέρει κανένας Συναξαριστής, οι Κάσιοι, από τη συγγένεια του ονόματος της με το νησί τους, καθιέρωσαν τη μνήμη αυτής την 7η Σεπτεμβρίου και ο Γεώργιος Σασσός ο Κάσιος φιλοπόνησε και ειδική Ακολουθία, που δημοσιεύθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1889 μ.Χ. στο τυπογραφείο της «Μεταρρυθμίσεως». Το παράδοξο όμως είναι, ότι η Ακολουθία αυτή αφιερώθηκε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, που ο ίδιος στην συνέχεια την έδωσε για εκτύπωση στον Μητροπολίτη Θηβαΐδας Γερμανό (την 1η Σεπτεμβρίου 1889 μ.Χ.) και έτσι, επισημοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο η αγιοποίηση της Κασσιανής από την Εκκλησία της Αλεξανδρείας, όπως το ποθούσαν οι κάτοικοι της Κάσου.

Η παρουσία της Κασσιανής έχει επισκιάσει τους υμνογράφους και μελωδούς της εποχής της, διότι αποτελεί την πλέον επιφανή γυναίκα μελωδό (έγραφε και τους ύμνους και τη μελωδία) στην ιστορία της βυζαντινής μουσικής. Έχοντας ιδιαίτερο ταλέντο, ευφυΐα, ευαισθησία και εκφραστικό πλούτο διακρίθηκε στον τομέα της μελουργίας (σ’ αυτό τη βοήθησε η μεγάλη μόρφωση, που η ευγενής καταγωγή της, της επέτρεψε να έχει). Γι’ αυτό και το έργο της είναι διαχρονικό και πάντα επίκαιρο, και συγκινεί ιδιαίτερα τον ορθόδοξο κόσμο.

Στην Κασσιανή αποδίδονται γύρω στα 45 έργα, από τα οποία τα 23 τουλάχιστον είναι χωρίς αμφιβολία δικά της, ενώ τα υπόλοιπα είναι αγνώστου προελεύσεως. Έχει επίσης μελοποιήσει κείμενα διαφόρων υμνογράφων. Από τα πιο γνωστά τροπάρια είναι το περίφημο «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή» , σε ήχο πλ. δ΄, που ψάλλεται στους ναούς το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, καθώς και οι ειρμοί από την Α΄Ε΄ ωδή του Κανόνος του Μεγάλου Σαββάτου «Κύματι Θαλάσσης» ). Το μεγαλύτερο μέρος του έργου της αποτελείται από στιχηρά για εορταζομένους Αγίους. Στην ίδια αποδίδεται και ο τετραώδιος κανόνας: «Ἄφρων γηραλέε» , όπως και πολλά δοξαστικά, μεταξύ των οποίων και ένα περίφημο δοξαστικό των Χριστουγέννων, το «Αὐγούστου μοναρχήσαντος», σέ ήχο β΄. Κατά τον βυζαντινολόγο Κρουμβάχερ «η Κασσιανή ήταν μια εξαίρετη μορφή και το έργο της το διακρίνει ισχυρά πρωτοβουλία, βαθεία μόρφωσις, αυτοπεποίθησις και παρρησία. Πολύ συναίσθημα και βαθεία θεοσέβεια». Και ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, αναφερόμενος στο έργο της, έγραψε ότι «το χαρακτηρίζει γλυκύτης μέλους ακορέστου».

Μερικές σημαντικές επισημάνσεις για το Τροπάριο της Κασσιανής.

Αρκετοί πιστοί πιστεύουν (λανθασμένα) ότι η Κασσιανή ήταν αμαρτωλή και διεφθαρμένη γυναίκα, και μιλώντας η Κασσιανή για την πόρνη γυναίκα του Ευαγγελίου βρίσκει ευκαιρία να μιλήσει για τον εαυτό της. Όπως όμως διαβάζουμε στον βίο της, από πουθενά δεν φαίνεται αυτό. Η Κασσιανή ήταν μία οσία μοναχή του Βυζαντίου, προικισμένη με καταπληκτικό ποιητικό ταλέντο. Αντί για τη βασιλική αλουργίδα προτίμησε το ταπεινό σχήμα της μοναχής και έγραψε πολλούς ύμνους.

Ποιά λοιπόν είναι η πόρνη γυναίκα, για την οποία μιλάνε όλα τα τροπάρια της Μεγάλης Τρίτης (βράδυ);

Στην ερώτηση αυτή, αρκετοί απαντούν (λανθασμένα) ότι αφού δεν είναι η Οσία Κασσιανή, τότε η αμαρτωλή και διεφθαρμένη γυναίκα θα πρέπει να είναι η Μαρία η Μαγδαληνή! Η αλήθεια όμως είναι ότι η Μαρία η Μαγδαληνή δεν υπήρξε διεφθαρμένη και πόρνη ποτέ. Ήταν μια ύπαρξη, που έπασχε, και την θεράπευσε ο Χριστός. Ο ευαγγελιστής Λουκάς λέγει χαρακτηριστικά για τη Μαρία τη Μαγδαληνή: «Ακολουθούσαν τον Ιησού οι δώδεκα μαθηταί και γυναίκες, μεταξύ των οποίων η Μαρία, που ονομαζόταν Μαγδαληνή, απ’ την οποία είχε βγάλει εφτά δαιμόνια» (Λουκ. 8, 2). Η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν λοιπόν δαιμονισμένη και ο Χριστός της έβγαλε τα δαιμόνια, όπως έβγαλε και τα δαιμόνια τόσων άλλων ανθρώπων.

Και τότε ποιά είναι η πόρνη, που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, η πόρνη, για την οποία μιλάνε τα τροπάρια της Μεγάλης Τρίτης (βράδυ);

Η αμαρτωλή και διεφθαρμένη πόρνη, αυτή που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, μας είναι άγνωστη, είναι ανώνυμη. Ακούσατε σε κανένα τροπάριο το όνομα της πόρνης; Διαβάσατε στον Ευαγγελιστής Λουκά, που περιγράφει τη σχετική σκηνή, να αναφέρει πουθενά το όνομα της; Όχι! Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι Απόστολοι, ενώ δεν έκρυβαν τις δικές τους ατέλειες και πτώσεις, όταν μιλάνε για μεγάλους αμαρτωλούς που μετανοούν, δεν αναφέρουν το όνομά τους. Δεν θέλουν να τους διαπομπεύσουν.

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα Γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη Θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νὺξ μοι, ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος, ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς Οὐρανούς, τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει·
καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν, τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ Παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους,
τίς ἐξιχνιάσει ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μὴ με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

 

Άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης 

ag_athanasios_koulakiotis

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης καταγόταν από ένα χωριό της Θεσσαλονίκης, την Κουλακιά (σημερινή Χαλάστρα). Γεννήθηκε το 1749. Οι γονείς του, Πολύχρους και Λουλούδω, ήταν προύχοντες της περιοχής και διακρίνονταν για την ευσέβεια τους. Έτσι, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανατράφηκε σε ένα ευσεβές, χριστιανικό περιβάλλον. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του, στη συνέχεια φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης, στο οποίο δάσκαλος ήταν ο ιερομόναχος Αθανάσιος ο Πάριος. Κατόπιν, για να συμπληρώσει τις σπουδές του πήγε στο Άγιο Όρος, στο σχολείο του Βατοπεδίου, όπου δίδασκε ο Παναγιώτης Παλαμάς.Διακρίθηκε μάλιστα για την πολύ καλή επίδοση του. Στη συνέχεια, διδάχτηκε και τη Λογική του Ευγενίου, έχοντας δάσκαλο τον Νικόλαο Τζαρτζούλιο, από το Μέτσοβο, ο οποίος αποστάλθηκε στον Άθω από τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία.


Όταν έφυγε ο δάσκαλος του από την Αθωνιάδα, τον ακολούθησε και ο Αθανάσιος, κατευθυνόμενος προς την Κωνσταντινούπολη. ‘Επειτα, όμως, από δύο σχεδόν χρόνια, επέστρεψε στο ‘Aγιον Όρος, και στο διάστημα αυτό επισκέφτηκε και την ιδιαίτερη πατρίδα, την Κουλακιά.   Εκεί υπήρχε Βασιλικός Μελτζιχανάς (τόπος θρησκευτικών συγκεντρώσεων), τον οποίο συνήθιζε, όταν βρισκόταν στο χωριό του, να επισκέπτεται, για να συζητά και να ακούει διάφορες ειδήσεις.

Μια μέρα, λοιπόν, έτυχε μαζί με τον Άγιο να βρίσκεται εκεί και κάποιος εμίρης. 


Κατά τη διάρκεια της κουβέντας τους, ο Αθανάσιος, που γνώριζε και την τουρκική και την αραβική γλώσσα, είπε στον εμίρη με απλότητα: «Η πίστη σας σ’ αυτούς τους λόγους συγκεφαλαιώνεται», και ανέφερε προφορικά τις λέξεις που συνόψιζαν την μουσουλμανική πίστη. Ο εμίρης, όμως, μόλις άκουσε την απλή εκφορά των συγκεκριμένων λόγων τη θεώρησε τέλεια ομολογία πίστης και είπε προς τον Αθανάσιο: «Εσύ έκανες σαλαβάτι (ομολογία) και έγινες Τούρκος». Μάταια εκείνος προσπάθησε να του εξηγήσει πως η απλή εκφορά από μέρος του λέξεων στις οποίες περικλειόταν η οθωμανική πίστη σε καμία περίπτωση δε σήμαινε πως και ο ίδιος ασπαζόταν αυτή την πίστη .

 

Ο Τούρκος αξιωματούχος δεν πείστηκε και τον παρέδωσε στον Οθωμανό επιστάτη του Μελτζιχανά, ζητώντας του να τον προσέχει έως ότου ο ίδιος επιστρέψει. Εκείνος έφυγε αμέσως για τη Θεσσαλονίκη και παρουσιάστηκε στο Μουλά, στον οποίο συκοφάντησε με θράσος τον αγαθό Αθανάσιο, ότι δήθεν έκανε «σαλαβάτι» και ομολόγησε την πίστη τους, μα κατόπιν άλλαξε γνώμη και την αρνήθηκε περιπαίζοντας την. Τότε ο Μουλάς στέλνει και φέρνουν μπροστά του τον Άγιο και ακούει και πάλι την υπόθεση της κατηγορίας. 


Στη συνέχεια υποβάλει ερωτήσεις στον κατηγορούμενο Αθανάσιο, ο οποίος του εξηγεί όλη την αλήθεια. Αφού τον άκουσε με προσοχή ο κριτής, έκρινε πολύ ορθά την υπόθεση, παραδεχόμενος πως δεν αρκεί, για να γίνει κάποιος Τούρκος, να γνωρίζει απλώς τις αρχές της οθωμανικής πίστης. Και στρεφόμενος προς τον εμίρη, του είπε, αποστομώνοντας τον: «κι εσύ, αν γνώριζες το σύμβολο της πίστεως του και του έλεγες ότι σ’ αυτό στηρίζεται η πίστη του, δε θα γινόσουν χριστιανός μόνο και μόνο προφέροντας τις σχετικές λέξεις».


Ωστόσο, οι αγάδες που παρευρίσκονταν εκεί, διαφωνούσαν έντονα, υποστηρίζοντας ότι η πίστη τους δε μπορούσε να περιπαίζεται. Έτσι, λοιπόν, άλλαξε γνώμη και ο κριτής και άρχισε, άλλοτε με κολακείες και άλλοτε με φοβέρες, να παρακινεί τον Αθανάσιο να αλλαξοπιστήσει, λέγοντας του πως ό,τι έκανε (την δήθεν ομολογία), το έκανε παρακινημένος από το Θεό. Γι’ αυτό και θα έπρεπε να φανεί συνεπής με το «σαλαβάτι» του, γιατί η οθωμανική πίστη δε ήταν δυνατόν να καταφρονείται. Ο Μάρτυρας, όμως, σταθερός στην πίστη του, δεν ανταποκρίθηκε στις προτροπές του εμίρη ούτε δείλιασε μπροστά στις φοβέρες του. Τότε εκείνος διέταξε να τον φυλακίσουν.


‘Ύστερα από αρκετές μέρες, απαίτησε να τον φέρουν και πάλι μπροστά του για να τον εξετάσει. Όταν διαπίστωσε, όμως, ότι ο Αθανάσιος παρέμενε σταθερός και αμετακίνητος, εξ έδωσε τελικά εναντίον του καταδικαστική απόφαση. Έτσι τον παρέλαβαν οι δήμιοι και τον κρέμασαν έξω από την πόλη ( στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα το παρεκκλήσι που φέρει το όνομά του, στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής). Με αυτό τον τρόπο μαρτύρησε ο Άγιος Αθανάσιος, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1774, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Η μνήμη του όμως στον τόπο του μαρτυρίου του τιμάται την παραμονή , 7 Σεπτεμβρίου , για να μή συμπίπτει με τη μεγάλη Θεομητορική εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο Άγιος  μάρτυς Σώζων

agiossozon02s

Ο Άγιος Σώζων έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Πατρίδα του ήταν η Λυκαονία και σαν εθνικός ονομαζόταν Ταράσιος. Όταν βαπτίσθηκε χριστιανός, ονομάσθηκε Σώζων. Βοσκός στο επάγγελμα, προσπαθούσε να μιμείται την ημερότητα των προβάτων, που θαύμαζε πολύ. Πολλές φορές τον ενοχλούσαν και τον αδικούσαν οι άλλοι βοσκοί, αλλά αυτός πάντοτε στάθηκε πράος απέναντι τους. «Μου είναι ντροπή», έλεγε, «να γίνω κατώτερος από τα πρόβατα που βόσκουν». Μελετούσε με επιμέλεια την Αγία Γραφή, και όταν στην εξοχή συναντούσε ειδωλολάτρη, προσπαθούσε να τον κατηχήσει στο Χριστό. Κάποτε ο Σώζων πήγε στην Πομπηϊούπολη της Κιλικίας, όπου υπήρχε ένα χρυσό ειδωλολατρικό άγαλμα. Μόλις το είδε, η ψυχή του πράου Σώζοντα παροργίστηκε. Τότε, με θάρρος πολύ έσπασε το δεξί χέρι του χρυσού αγάλματος, το πούλησε και τα έσοδα διαμοίρασε στους φτωχούς. Ο έπαρχος Μαξιμιανός αναστατώθηκε και φυλάκισε πολλούς ανεύθυνους. Όταν το έμαθε αυτό ο Σώζων, παρουσιάστηκε στον έπαρχο και στις απειλές του με ήρεμο ύφος απάντησε ότι μέσα στο ναό το άγαλμα ήταν άχρηστο, ενώ έτσι ωφέλησε και κάποιους φτωχούς. Αμέσως τότε, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έριξαν στη φωτιά, όπου ο πράος και ζηλωτής βοσκός απήλθε προς τον Κύριο.

O Άγιος Μύρων επίσκοπος Κρήτης

Σχολιάστε

O Άγιος Μύρων, επίσκοπος Κρήτης είναι μια από τις πιο γνωστές μορφές της εκκλησίας της Κρήτης. Το όνομα του μνημονεύουν εκατοντάδες ασθενείς που είδαν ιδίοις όμμασι τα θαύματα του Αγίου Μύρωνα και πλείστες όσες ανάλογες ιστορικές αναφορές, ενώ η γιορτή του στις 8 Αυγούστου είναι από τα πιο μεγάλα πανηγύρια που γίνονται στην Κρήτη, με επίκεντρο τη γενέτειρα του Ραύκο, που αργότερα προς τιμήν του μετονομάστηκε σε Άγιος Μύρωνας. Ο Άγιος διακρίθηκε για την φιλανθρωπία του και την πίστη του στο Θεό ενώ υπήρξε πρότυπο οικογενειάρχη και προστάτη των αδυνάτων και των κατατρεγμένων. Ο Άγιος Μύρωνας ήταν γεωργός και προσπαθούσε να βοηθάει τους συνανθρώπους του σε βαθμό που έμεινε θρυλικός στις σχετικές ιστορικές βιογραφικές αναφορές.

Είναι γνωστές οι διηγήσεις για την περίπτωση κλεφτών που είχαν βάλει στόχο την περιουσία του. Ο Άγιος που τους εντόπισε στο χωράφι του όχι μόνο δεν τους κατήγγειλε, αλλά προστάτεψε τους δράστες και τους άφησε να φύγουν με τους καρπούς της γης που του είχαν κλέψει, ζητώντας τους να μετανοήσουν και να μην το ξανακάνουν. Όταν πέθανε η γυναίκα του ο Άγιος Μύρωνας αφιερώθηκε στο Θεό και στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Ήταν τόση η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπο του, ώστε όταν πέθανε ο Επίσκοπος Κρήτης του ζήτησαν να αναλάβει τη θέση του. Ο Άγιος Μύρωνας αποτέλεσε μια μεγάλη μορφή της εκκλησίας της Κρήτης και έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα θαύματα του. Ένα από αυτά αφορά στο αγίασμα που ακόμα και σήμερα αναβλύζει στη γενέτειρα του και το οποίο ανέβλυσε σε μια σπηλιά μετά από προσευχή του Αγίου στο Θεό για να σώσει τους κατοίκους από τη λειψυδρία.

Όταν πέθανε σε ηλικία περίπου 100 ετών οι Κρητικοί με σεβασμό παρέλαβαν το λείψανο του και το ενταφίασαν εκεί όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του από τον οποίο εκπέμπεται μια θαυμαστή ευωδία και αποτελεί ένα από τα ιερότερα προσκυνήματα της Κρήτης με πολλά θαύματα ως τα σήμερα.

Πολλά απ’αυτά δεν τα γνωρίζουμε καθόλου.
Άποψη μας ωστόσο είναι ότι, τέτοια θαύματα στο βαθμό που τα γνωρίζουμε πρέπει να τα γνωστοποιούμε με σύνεση και ευλάβεια. Σκοπός μας δεν είναι η θρησκευτική προπαγάνδα .
Εξάλλου η πίστη προς το θεό δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το επιβάλλει αλλά εσωτερικό καθημερινό βίωμα του ανθρώπου. Και σίγουρα όλοι μας ,κάποια δύσκολη στιγμή της ζωής μας γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες και πρωταγωνιστές τέτοιων θαυμάτων.

Παραθέτουμε ορισμένα από αυτά ,τα οποία καλύπτουν την χρονική περίοδο από τις αρχές του 20ου αιώνα ως σήμερα.

Το 1930 θεραπεύτηκε με τη θαυματουργή χάρη του Αγιάσματος ο Λάμπρος Ζαχάρης, διευθυντής του περιοδικού <<οικογενειακή ζωή>>, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως ιεροκήρυκας της ιεράς αρχιεπισκοπής Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου.
Έπασχε από σοβαρό οφθαλμολογικό πρόβλημα και είχε χάσει μεγάλο μέρος της όρασης του. Ακούγοντας για τα θαύματα του Αγίου Μύρωνα ,ήρθε ικέτης στον τάφο του και αφού προσευχήθηκε και πλύθηκε με το αγίασμα έγινε αμέσως καλά.
Από τότε και για πολλά χρόνια επισκεπτόταν τον Άγιο Μύρωνα και τον ευχαριστούσε.

Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής πολλά ήταν επίσης τα θαύματα που έκανε ο Άγιος . Κατά την αναχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων ,η χάρη του αγίου απέτρεψε το βομβαρδισμό του χωριου,αφου, ενώ ο καιρός ήταν καλός ξαφνικά ένα μαύρο σύννεφο σκέπασε τον ουρανό και οι γερμανοί μη μπορώντας να εντοπίσουν τον στόχο ,εγκατέλειψαν την προσπάθεια και έφυγαν.

Το 1969 ο Νικόλαος Παπαδάκης, κάτοικος Αγίου Μύρωνα σώθηκε από βέβαιο θάνατο ύστερα από κατολίσθηση χωμάτων κατά την διάρκεια εργασιών στον αποχετευτικό αγωγό του Ιερού Ναού. Ήταν καταπλακωμένος με τα χώματα για περισσότερο από μιάμιση ώρα.
Όταν οι συγχωριανοί του τον εντόπισαν και τον ξέθαψαν ,δεν παρουσίαζε σημεία ζωής, όπως διαπίστωσε και ο κοινοτικός γιατρός Ιωάννης Μακρυγιαννάκης.
Τότε έφεραν αγίασμα από τη σπηλιά του Αγίου, το έριξαν στο πρόσωπο του και αμέσως άρχισε να συνέρχεται. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα από εξετάσεις που έκανε δεν είχε πάθει τίποτε σοβαρό.
Ο ίδιος μέχρι το τέλος της ζωής του εξιστορούσε το θαύμα και ευχαριστούσε τον Άγιο.

Την ίδια περίπου χρονική περίοδο θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια των ματιών ο Κωνσταντίνος Κομάρας ,κάτοικος Χαλανδρίου, όταν η μητέρα του ζήτησε ,με δάκρυα στα μάτια ,λίγο αγίασμα από τη Μάρθα Ταμιωλάκη ,καταγόμενη από τον Άγιο Μύρωνα και μ’αυτό έχρισε τα μάτια του παιδιού το οποιο έγινε καλά αμέσως.

Το 1977 η Ελένη Συνοδινού ,κάτοικος του χωριού Μέσαγρος Λέσβου ,έστειλε επιστολή στον τότε εφημέριο του Αγίου Μύρωνα ΣΤΥΛΙΑΝΟ ροδαμάκη ,εξιστορώντας του πως με τη βοήθεια του Αγίου έγινε καλά ο πατέρας της,ο οποίος έπασχε από σοβαρή ασθένεια των πνευμόνων.
Ο Άγιος ,ένας σεβάσμιος γέροντας με λευκή γενειάδα παρουσιάστηκε στον ύπνο της ,λέγοντας της πως καταγόταν από την Κρήτη και ήταν προστάτης της οικογένειας της.
Εκείνη ζήτησε και έμαθε πληροφορίες για τον Άγιο και μόλις ο πατέρας της έγινε εντελώς καλά ,ήρθε για να καταθέσει την ευγνωμοσύνη της στον Ιερό του Ναό.

Το 1988,η Ευαγγέλια Λιναρδάκη ,κάτοικος Αγίου Μύρωνα, αρρώστησε από καρκίνο και υποβλήθηκε σε μαστεκτομή. Η υγεία της όμως δεν αποκαταστάθηκε αντίθετα επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα. επικαλέστηκε τη χάρη του Αγίου και οι επιπλοκές ,χωρίς ιατρική επέμβαση, σταμάτησαν ενώ η υγεία της αποκαταστάθηκε πλήρως.

Την ίδια χρονιά αναφέρεται και το θαύμα με τη κωφάλαλη Ειρήνη από την Κομοτηνή. Η μητέρα της ,έχοντας ακούσει για τον Άγιο Μύρωνα ,ήρθε να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει το παιδί της.
Πραγματικά, τη στιγμή που εκείνη γονατιστή προσευχόταν μπροστά στον τάφο ,το παιδί άρχισε να αρθρώνει κάποιες λέξεις.
Ακολούθησε η τέλεση της Θειας Λειτουργίας ,κατά τη διάρκεια της οποίας το παιδί άρχισε να μιλάει κανονικά, γεγονός που προκάλεσε το θαυμασμό και το δέος των πιστών.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Γ.Βραχασωτάκης ,κάτοικος Ηρακλείου ,ταλαιπωρούνταν από καρκίνο στους αδένες. Στο όνειρο του παρουσιάστηκε ο Άγιος και του είπε να έρθει να πλυθεί με το αγίασμα για να γίνει καλά. Πράγματι αφού ήρθε και πλύθηκε ,ήπιε αγίασμα και μέρα με τη μέρα η κατάσταση του άρχισε να βελτιώνεται .

Το 1997 ο Γιάννης Μαρκετάκης, επίτροπος του Ιερού ναού, ήρθε να προσευχηθεί για την επιτυχία του γιου του στις εξετάσεις για τα ΤΕΙ. Προσερχόμενος στην εκκλησία και βάζοντας το κλειδί για να ανοίξει την πόρτα άκουσε ένα φοβερό τρίξιμο και η πόρτα άρχισε να κουνιέται σα να γινόταν σεισμός.
Φοβισμένος άνοιξε και μπήκε μέσα.
Ο ναός ευωδίαζε και όταν πλησίασε στον τάφο του Αγίου είδε το καντήλι να κουνιέται πέρα δόθε . Τότε κατάλαβε ότι αυτό ήταν καλό σημάδι. Πραγματικά το παιδί του πέτυχε στις εξετάσεις .

Ο ίδιος ,δυο χρόνια αργότερα, έμαθε ύστερα από εξετάσεις των γιατρών ότι είχε μια κύστη στο νεφρό και ότι έπρεπε να κάνει έλεγχο γιατί θα μπορούσε να εξελίχθη σε κάτι πολύ σοβαρό. στενοχωρημένος κατέφυγε ξανά στη χάρη του Αγίου.
Ο εφημέριος του ναού, πατέρας Νικόλαος , τον σταύρωσε πάνω στον τάφο με την αγία Λόγχη και λάδι από τον Άγιο. Στις εξετάσεις που επανέλαβε η κύστη δεν υπήρχε πουθενά .

Το 1998, τη Μεγάλη Παρασκευή ,ήρθε στο ναό του Αγίου Μύρωνα  μια γυναίκα από το χωριό Μεγάλη Βρύση Ηρακλείου, η οποία είχε το γιο της άρρωστο.
Ο Άγιος της είχε υποδείξει σ’ ένα όραμα, το χώρο της ασκήτευσης του.
Όταν ήρθε και διαπίστωσε ότι όσα είδε στο όραμα της ήταν πραγματικά, ξέσπασε σε λυγμούς . Η πίστη της και η ευλάβεια της βοήθησαν ώστε να γίνει καλά ο γιος της.

Το 1998 η Σφακιανάκη Ειρήνη ,κάτοικος Ηρακλείου μπήκε στη διαδικασία πρόωρου τοκετού. Τις δύσκολες εκείνες ώρες και ενώ οι γιατροί είχαν πανικοβληθεί μήπως το παιδί πάθαινε κάτι ή γεννιόταν με κάποιο πρόβλημα αφού ήταν πρόωρο, προσευχήθηκε και έταξε στον Άγιο Μύρωνα να γεννηθεί με το καλό και όσα κιλά είναι τόσα κιλά κερί να φέρουν μαζί στη χάρη του.
Πραγματικά το παιδί γεννήθηκε καλά και από τότε κάθε χρόνο επισκέπτονται τον Ιερό Ναό.

Το 1999, ο εφημέριος του Ιερού Ναού ,πρεσβύτερος Νικόλαος Κριτσωτάκης , μετά την απόλυση της Θειας Λειτουργίας αισθάνθηκε έντονο πόνο στη περιοχή της καρδιάς, γεγονός που τον ανησύχησε γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά.
Στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου και τον παρακάλεσε να τον βοηθήσει .Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας είδε στον ύπνο του ότι, ενώ βρισκόταν μέσα στον Ιερό του Ναό ,μπήκε ο Άγιος από τη βόρεια πύλη και τον χαιρέτησε με συμπάθεια και ιλαρότητα. Την ίδια μέρα πήγε στο Ηράκλειο και υποβλήθηκε σε ιατρικές εξετάσεις ,κατά τις οποίες διαπίστωσαν οι γιατροί ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά πλέον είχε ξεπεραστεί.

Σε όλες τις περιπτώσεις θαυμάτων που αναφέρθηκαν ο Άγιος φρόντισε να κάνει αισθητή την παρουσία του  σε όσους προσευχήθηκαν και πίστεψαν σ αυτόν.

Αλλά και σε ανύποπτο χρόνο ή κατά τη διάρκεια μεγάλων στιγμών της χριστιανοσύνης ο Άγιος δείχνει τα σημάδια του.

Το 1997,την εβδομάδα των βαΐων, κατά την εσπερινή προηγιασμένη της Τετάρτης, διαπιστώθηκε ότι ο τάφος είχε ιδρώσει και έβγαζε Άγιο Μύρο, το οποιο ευωδίασε όλο το ναό. Η ευωδία αυτή ελαττωνόταν και αυξάνονταν μέχρι την απόδοση του Πάσχα ,ενώ ήταν ιδιαίτερα έντονη κατά τις ήμερες των παθών και την Ανάσταση.

Το ίδιο γεγονός επαναλήφθηκε και το 2001 ,από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και μετά .

Την ίδια χρονιά επίσης, κατά τη διάρκεια του εσπερινού της εορτής του Αγίου, η εικόνα του στο προσκυνητάρι άρχισε να αναβλύζει πλούσιο μύρο.

Άλλοτε πάλι ακούγονται από το εσωτερικό του τάφου ελαφρά χτυπήματα ράβδου πάνω στο μάρμαρο και οι οποιο ερμηνεύονται ως έκφραση ιδιαίτερης εύνοιας.

Την εύνοια αυτή και την προστασία του αγίου Μύρωνα μπορούν να την νιώσουν και να την καταλάβουν μόνο όσοι πραγματικά πιστεύουν σ αυτόν και στο θεό που αυτός εκπροσωπεί. Η δύναμη της πίστης στο θεό είναι μεγάλη και μόνο αυτή μπορεί να βγάλει τους ανθρώπους από τα αδιέξοδα της καθημερινής και εφήμερης  ζωής.

Older Entries